U bevindt zich hier: Dagboek 2
Terug naar: Startpagina
Algemeen: Mijn spreekbeurten Gedichten Overzicht geopende bestanden 2 Bijbelverwijzingen 3 Bijbelverwijzingen 2 Bijbelverwijzingen Alle Onderwerpen Overzicht geopende bestanden Contact

Zoeken naar:

Dagboek 2

Introductie

Dit is mijn tweede dagboek, die ik hier op mijn website plaats. De eerste is blijkbaar vol en daar kan ik verder niks bij plaatsen.
Vandaar dat ik hier opnieuw begin.
21 November 2017 Blijdschap & Autisme
14 juli 2017 Autisme
12 Juli 2017 Update mijn gesteldheid:
6 Juli 2017 Hoe het ermee gaat:

Blijdschap & Autisme

21-11-2017

Ik heb enkele stukjes, die ik geschreven heb over depressie, bij elkaar gezocht. Ik plaats nog twee keer zoiets.
Waarom?

Ik heb zelf Asperger. Dat maakt dat ik emoties bijna wel als mijn vijanden ervaar. Negen van de tien keer sporen mijn emoties niet. Simpelweg het gevolg van mijn aandoening. Ik ken inmiddels aardig wat mensen, die aan hetzelfde lijden. Depressie lijkt dan soms onvermijdelijk. Daarom!

Soms ga je, net als mensen zonder aandoening, naar de samenkomst. Daar hoor je dan een uitlegger, waar je leerstellig helemaal in mee kan gaan, spreken over blijdschap. De optie van een soort opdracht tot blijdschap wordt dan ook door die spreker terecht afgewezen als onbijbels. Wel wordt getekend wat het werk van Christus tot stand heeft gebracht. Daarbij wordt vermeld dat dit je vrijwel automatisch heel blij maakt. Wel wordt getekend dat Christus reddingswerk compleet is. Daarbij wordt aangegeven dat dit ons toch wel heel veel vreugde geeft. Wel wordt het uitzicht getekend dat ons deel is en dat ons zo blij maakt. Er wordt nog eens extra aan toegevoegd dat we niet zomaar blij zijn, want deze wereld geeft daar geen enkele aanleiding toe, maar onze blijdschap is in de Heer. Dit wordt getekend als het antwoord. Voor mensen zonder aandoening waarbij de emoties door elkaar klutsen is dat het ook.

Wat gebeurt er echter bij een Asperger of iemand met ADHD of nog een andere aandoening? De emoties tuimelen over elkaar heen en dringen om voorrang en wensen elke uiting in het lijf eraan te geven. Blijdschap zit daar best wel als knokkende uiterste ook blijdschap tussen. Ik ga na zo´n samenkomst naar huis met de gedachten dat ik beter niet naar die samenkomst had kunnen gaan. Daarom!

Verstandelijk weet ik dat de verkondiging van de blijdschap in de Heer als een emotie, die volgt op het heerlijke werk van Gods liefde en genade voor negenhonderdnegenennegentig van de duizend mensen een bemoediging en vertroosting is omdat inderdaad die emotie opkomt als vanzelfsprekendheid als je zo bepaald bent bij wat God werkt. Verstandelijk weet ik ook dat die broeder, die deze boodschap gebracht heeft niets onbijbels gezegd heeft. Integendeel, het is meestal een broeder waar ik heel veel van leer en die ik als zodanig ook respecteer. Maar bij mij als Asperger klotst die verwachting aan blijdschap alle emoties aan gort. Ik weet inmiddels dat dit ook bij anderen zo werkt. Daarom schrijf ik deze stukjes over blijdschap en depressie vanuit onze beleving.

Wat heerlijk om te weten dat in de opstanding ons lichaam onvergankelijkheid zal hebben aangedaan! Dat is een uitzicht die direct betrekking heeft op onze emoties, die nu zo vaak totaal in de war zijn. Het functioneren daarvan hoort nu nog thuis in dat vergankelijke lichaam met zijn aandoening. Mijn doel met deze stukjes is al bereikt als de lezer tot de opluchting komt dat het niet erg is wanneer de hele zaal blij is ten gevolge van de prediking en jij daar nog steeds niet in deelt. Dat is geen ongeestelijkheid van jou en mij. Het is alleen maar vergankelijkheid van ons lichaam en die vergankelijkheid vergaat in de opstanding.

Autisme

Sinds ik zo´n negen jaren geleden mijn diagnose “Asperger” als aandoening binnen het autistisch spectrum kreeg ben ik voortdurend op zoek naar wat de Bijbel daarover zegt. Sowieso of de Bijbel daar iets over zegt. Ieder die mij kent weet dat ik niet snel genoegen neem met zaken die met een beetje fantasie er wel iets van weg hebben. Tot nu toe ben ik er dan ook steeds meer van overtuigd aan het raken dat de Bijbel hier niet over spreekt.

Internet geeft echter enorm veel hits als je zoekt op “autisme/Bijbel”. Je kan denk ik wel jaren achter elkaar door blijven lezen over wat volgens jan en alleman in de Bijbel te lezen is over autisme. De meest populaire zogenaamd Bijbelse verklaring voor autisme op het internet is bezetenheid. Je moet echt het onmenselijke verlangen hebben om dit in de diverse Bijbelse voorbeelden ook daadwerkelijk in te lezen. Er wordt ondanks dat echter heel wat door gelovigen uitgeworpen zonder dat je van een daadwerkelijke bevrijding van autisme kan spreken.

Valt er Bijbels gezien echt helemaal niks over autisme te zeggen? Ik denk dat we daarover net zoveel kunnen schrijven of spreken als over elke andere ontwikkeling in deze wereld. God laat alles samenwerken (goed en kwaad) tot in Zijn perfecte einddoel van liefde. Vanmorgen stuitte ik op een hele mooie beschrijving van hoe een vader met zijn autistische zoon David hiermee omgaat:
Gods weg in het autisme van mijn zoon

Update mijn gesteldheid:

12 Juli 2017

Enorm dankbaar voor het eerste half jaar (Januari t/m Juni 2017). In tegenstelling tot voorgaande jaren heb ik doorlopend geen periodes van overprikkelingen gehad, wat eigenlijk gewoon bij mijn aandoening hoort. Dat terwijl vanaf eind 2016 onze omstandigheden zodanig zijn dat ik dit rustig de rotste tijd van mijn leven kan noemen (kan ik niet over uitweiden).

Vanaf vorige week is mijn overprikkeling weer in alle heftigheid terug. Het lukt me daardoor niet om mijn gewone bezigheden door te zetten. Vanzelfsprekend zijn ingrepen als de nastaaroperatie, die ik vorige week had, en de plaatsing van een pacemaker volgende week woensdag wel vervelend, maar volgens mij staat dat erbuiten. Overprikkeling is in mijn beleving altijd het moeilijkst.

Ik schrijf dit om iedereen op de hoogte te houden, niet ter verontrusting. Ik weet mijn positie in Christus. Die staat vast in God zelf, die liefde is, en is gelukkig niet afhankelijk van mijn omstandigheden.

Hoe het ermee gaat:

6 Juli 2017

De laatste tijd stapelt het ene lichamelijk ongemak zich op het andere.

Overprikkeling maakt het nogal eens onmogelijk om in alle rust mijn studies te doen.
Gisteren ben ik naar de oogarts geweest voor de behandeling van nastaar (ik zal nog maar 65 %, als door matglas) aan mijn rechteroog. Gisteren leek alles eerst alleen nog maar erger, maar nu is het gezichtsvermogen weer aan het terugkomen. Alleen gaat met intens gebruik het beeld tollen, wat lezen en schrijven ook uitsluit.
Mijn knieën protesteren de laatste maanden, waardoor wandelingen haast onmogelijk zijn. De oorzaak lijkt voorlopig onvindbaar.
Opgezette benen en voeten vragen om steunkousen, die ik dan ook maar besteld heb.
Mijn hart geeft regelmatig een knijpend pijnlijk gevoel en het lijkt mijn inspanningen, als ik dat toch doe, niet bij te kunnen houden. Binnenkort krijg ik een oproep om een pacemaker te laten zetten.
Alles bij elkaar zegt mijn lijf dat ik ouder word, wat met gebreken komt.

Wat is het geweldig dat naarmate de uiterlijke mens steeds verder vervalt, de innerlijk elke dag een stuk jonger wordt. We hoeven gelukkig voor de echte werkelijkheid niet de dingen te bedenken, die op de aarde, maar die in de hemelen zijn. Daar is ons thuis! Daar zijn onze zegeningen! Daar is ons Leven, verborgen met Christus in God. Wat hebben we veel reden om God te loven en te prijzen!