U bevindt zich hier: Israel

Vervolg en Slot Woensdag 18 Juni 2008

De Klipdas in Ein Gedi

We beginnen aan een prachtige maar kokend hete wandeling door de tuin van Ein Gedi. Dit is de plaats waar David de kans had om koning Saul van het leven te beroven. Saul moest nodig zijn behoefte doen en koos daarvoor de grot uit waar David zich schuil hield. David sneed een stuk van Sauls mantel af, maar liet de koning zelf in leven. We zien wat steenbokken en gazellen. De klipdas kom je overal waar je kijkt tegen. Een heel leuk beestje. Hij heeft nog geen eigen thermostaat en moet zich dus opwarmen door in de zon te gaan liggen. Zo spaart hij de warmte op die hij weer kan gebruiken in koudere tijden. We zien de accaciabomen, waarvan ook de ark des verbonds gemaakt is. Accaciabomen en de gazellen hebben elkaar nodig om te overleven.

Waterval in Ein Gedi

Ein Gendi is een oase met verschillende bronnen. We vonden dan ook verkoeling bij de watervallen. Als er in Hebron een wolkbreuk is hebben ze in Ein Gedi na twee uur een ware overstroming, dat na drie al alweer weggezakt is. Dit maakt het in de winter ook een gevaarlijk gebied. Elke winter verdrinken er wel mensen. De reden dat het zo’n kokend hete wandeling was komt door een bosbrand die hier drie jaar geleden gewoed heeft. Hierdoor is veel begroeiing verdwenen en is er nauwelijks schaduw.
Ik was vlak bij een watervalletje geklommen en langs mijn voeten danste een zwart vogeltje met rode vleugels, die ‘buul buul’ genoemd wordt.
Ook moet hier de hop voorkomen, die tot de nationale vogel van Israël is uitgeroepen. Die heb ik volgens mij niet gezien.
Beneden bij de winkel hebben we ons tegoed gedaan aan ijsjes zodat we met een fris gevoel de bus weer instapten. Van Ein Gedi trokken we verder naar Massada. In een soort gondel werden we via de kabelbaan naar boven vervoerd. Helaas duurde dat tochtje slechts drie minuten en voelde het zelfs nog korter.

Uitzicht vanuit de gondel op Massada

Met dat prachtige uitzicht over de woestijn had je gewoon veel teveel te zien.
Boven aangekomen zagen we de burcht die door Herodus de Grote gebouwd is.
In het jaar 67 hebben hier 169 Joodse mannen en vrouwen de Massada bezet om weerstand te bieden tegen de Romeinen. In het jaar 70 valt Jeruzalem, daarbij vluchtten ca 1000 mensen naar de Massada. In 73 rookten drie legioenen Romijnen de burcht uit en troffen er alleen maar lijken. De mensen hadden zichzelf van het leven beroofd om niet verkracht en als slaven weggevoerd te worden.
Enkele van de groep gingen via het slangenpad naar beneden, maar de meerderheid van onze groep pakten gewoon weer de gondel.

Voor de thuisrit nog naar de markt

Beneden genoten we in het restaurant van een goede maaltijd.
Het werd weer tijd om de koffer te pakken en ons klaar te maken voor de reis naar huis, die de volgende dag zou plaatsvinden.
Het was een intensieve, maar zeer boeiende vakantie.
Toen we de volgende dag op Schiphol arriveerden bleek er nog een echtpaar te wachten op dezelfde taxi die ons naar huis zou brengen. Zij hadden een Israelreis gedaan met exact dezelfde begin- en eindtijd als de onze. Ook zij waren aangekomen op hetzelfde tijdstip als wij op het Ben Goerion vliegveld in Tel Aviv. Zij werden echter met een bommelding geconfronteerd en moesten hun bagage achterlaten en vluchten. Wellicht was er net een paar minuten verschil tussen hun aankomst en de onze. Zo werden we er nogmaals op gewezen hoe ernstig de situatie nog altijd is. Er is geen vrede.
We mogen uitzien naar de grote Vredevorst, die eenmaal alle tranen van de ogen zal wissen.
All My Tears door Judi Miller & Emmelou Harris [1.390 KB]

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina