U bevindt zich hier: Israel

Woensdag 18 Juni 2008

Druk verkeer in Israel

Vandaag dalen we af van Massada en Ein Gedi. Onderweg vertelt Ineke iets over de sociale omstandigheden in Israël.
Het modale inkomen ligt een stuk lager dan bij ons. Dat komt ongeveer neer op € 700,-- tot € 800,-- per maand. Daar kan je de huur zo’n beetje van betalen. Vandaar dat het een noodzaak is om met z’n tweeën te werken. De leerplicht begint op 5 jarige leeftijd. Dan heb je twee jaar kleuterschool en acht jaar lagere school. Op 18 jarige leeftijd moet iedereen in militaire dienst. De meisjes hebben twee jaar dienstplicht en de jongens drie jaar. Ze verdienen daarmee 350 shekkel per maand plus onderdak en onderhoud.

De woestijn gezien vanuit de bus

Dat komt dus neer op zo’n € 70,-- inkomen per maand. Daarbij is het hen verboden om te liften. Het vervoer mogen ze dus ook nog betalen. Toch zie je veel militairen langs de kant van de weg staan liften. Begrijpelijk.
De mensen kennen hier geen kinderbijstand. De AOW komt hier neer op 1200 shekkel per maand. Dat is zo’n € 240,-- per maand. Toch zijn de kosten even hoog als in ons eigen land. Dat is dus onmogelijk om van te leven. Er is ook geen sociale woningbouw. Iedereen kan zomaar ontslagen worden. Rechtsbescherming zoals wij die kennen is daar niet. Als men ontslagen wordt heeft men de eerste 5 maanden 70 % van het laatstgenoten inkomen. Daarna vervalt ook dat. Sociaal is het dus een uitermate armoedig land.

De kuddepaden in de woestijn

We trekken door de woestijn van Judea. Onderweg zien we bedoeïenen voorttrekken. De naam ‘bedoeïen’ betekent ‘vrije mens’. Zelf bepalen ze niet waar ze heentrekken, dat wordt door de kudde bepaald. Je ziet horizontalen strepen over de heuvels lopen. Dat zijn de paadjes waar de kudden over trekken.
Ineke vertelt iets over het leven in een kibboets. Dat soort leven is zo’n 100 jaar geleden begonnen. Mensen kochten een stuk grond, waar ze als een commune samen gingen leven, samen aten en samen de kinderen opvoedden. In de kibboets hebben ze een ruimte waar ze zelf hun kinderen onderwijs geven. Ze hebben geen eigen inkomen. Alle inkomsten komen in één pot. De directeur en de schoonmaakster werden gelijk beloond. De laatste tien jaar is daar wat verandering in gekomen, mede doordat ook luxe haar intrede deed. Iedereen krijgt nu een eigen budget.

Dadelpalmen in de woestijn

We komen aan bij de Dode Zee. In de zee groeit niets, behalve een bepaalde bacterie die zo’n 80 jaar geleden is ontdekt. Onder bepaalde omstandigheden zorgt die bacterie voor een rode gloed over de zee. Overal in de hele aardkorst waar deze breuklijn voorkomt is ook deze bacterie terug te vinden. Vandaar dat ook de Flamingo’s in Afrika deze bacterie eten en daar hun rode kleur aan te danken hebben. Uit de Dode Zee wordt Magnesium, Jodium en Brrom gewonnen.
Onderweg zien we de grotten van Qumran, die we helaas niet aandoen.
Het eigenaardige van de Dode Zee is dat de dadelpalmen en de zoete tomaten hier goed gedijen. Langs de Dode Zee heb je overal zoetwaterbronnen. Die komen hier omhoog omdat het regenwater door de kalklaag van de bergen naar beneden sijpelt en beneden op een muur van zout water stuit, waar ze niet doorkunnen. Vandaar dat de enige uitweg voor dit zoete water is om uit de grond naar boven te komen.
Drinking From The Well door The Joe Lester Family [1.616 KB]

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende