U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Mijn emotionele strijd met de leer

Na de eerste studie over dit onderwerp, die meer als een soort vragenbus overkwam, zal jij je misschien hebben afgevraagd of er nog een vervolg op kwam. Het is nu inmiddels alweer ruim 2 maanden geleden dat ik die eerste studie plaatste. Komt er snel een derde, een vierde en een vijfde achteraan? Als ik de pakweg 100 A4-tjes met studies, die ik inmiddels al over dit onderwerp geschreven heb, bekijk zou je dat wellicht mogen verwachten. Ik zou nu zonder enige botsing met wie dan ook achter elkaar allerlei studies over God kunnen plaatsen. Uiteindelijk begin je niet gelijk met de emotioneel en theologisch lastig liggende onderwerpen. De werkelijkheid is echter dat het nog wel even zal duren. Ik hoop dat trage tempo een beetje in deze studie te kunnen verklaren.

De eerste studie in deze reeks eindigde ik met een vraag, waarop geen Bijbels antwoord is: Kent de Bijbel God, de Zoon? Mijn stellig overtuigd antwoord is: Nee! Het kan niet anders of velen worden hier boos over.

Ik kwam een heel duidelijke uitspraak op Facebook tegen:
Als je niet gelooft dat Jezus God is, dan is je vergeving waardeloos.”
Daar kwam nog een reactie overheen, die ook kenmerkend is:
Hoe verklaren ze dan de drie EENHEID... ?”

Nou is die laatste vraag Bijbels gezien helemaal niet moeilijk. De drie-eenheid hoeft niemand te verklaren op welke manier dan ook omdat die totaal niet in Gods Woord voorkomt. Het is slechts een theologische vooronderstelling, die volgens mij geen basis in de Schrift vindt. Beide uitspraken tekenen echter ondubbelzinnig hoe vanzelfsprekend de godheid van Jezus Christus in de christenheid gezien wordt. In zo´n denken ga je niet Gods Woord onderzoeken wat die erover te zeggen heeft.

Al vele jaren onderzoek ik juist op dit punt, met onderbrekingen, Gods Woord. Een overdadige hoeveelheid Bijbels bewijs dat Jezus Christus niet God is, maar dat de God en Vader van Jezus Christus, Yahweh, wel God is, komt me uit dat onderzoek telkens tegemoet. Wat houdt me dan nog tegen om dat niet zomaar uit Gods Woord over te nemen?

Twee zaken zijn overweldigend tegen mij. De eerste is dat ik me definitief buiten elk christelijk denken plaats met zo´n opvatting. Zoals boven blijkt is Jezus godheid in de christenheid onbespreekbaar, laat staan dat we het in Gods Woord gaan onderzoeken. Over veel punten, die ik onderzocht, kreeg ik telkens dezelfde opmerking: “Er zijn vragen, die moet je niet stellen!” Om de één of andere reden moet Gods Woord een gesloten boek blijven op bepaalde punten en dan is de godheid van Jezus Christus wel het allergrootste, allerbelangrijkste punt op dat lijstje.

Ik schreef dat twee zaken tegen me zijn. De tweede en wellicht de aller-zwaarste is wel het feit dat mijn gevoelens helemaal met die van de christenheid meegaan. Vanaf het moment dat ik op 17 jarige leeftijd de Heer leerde kennen ben ik tot Jezus gaan bidden. Geen moment is er in me opgekomen om tot God, de Vader, te bidden. Jezus Christus was mijn Redder en Heer. Hij leidde mijn leven. Hij was God voor mij. Ook toen ik de genade voor mijn leven leerde kennen, ook toen deelde ik dat in mijn gebeden met de Heer Jezus.

Het was een aardig aantal jaren terug een hele ontdekking voor mij toen ik in Gods Woord geen enkel gebed tot de Heer Jezus tegenkwam. Toen bleek dat alle gebeden, zeker ook in het nieuwe testament, geadresseerd waren aan God, de Vader, toen heb ik in weerwil van alle emoties en gevoelens ook mijn bidden veranderd. Momenteel is het zo dat ik eigenlijk op die verandering niet meer terug kan komen omdat zoiets ook dwaas voor mij voelt omdat het tegen Zijn Woord ingaat. Ik weet dat ik tot de Vader mag bidden in de naam (het gezag) van Jezus Christus. Dat laatste zie ik niet als een formule, maar als het feit dat mijn positie nu in Christus Jezus is. Dat gezag (de naam van Jezus) is in Christus nu mijn deel als een voldongen feit. De toegang tot Vader is vrij!

Ik schreef al: “Mijn gevoelens gaan met de christenheid mee”. Ik gaf al aan dat ik worstel met het gevoel om terug te gaan in mijn oude gebedsmodel: Het gewoon bidden tot Jezus. En nu komt daar dan de erkenning na een lange zoektocht van jaren in Gods Woord overheen dat Jezus inderdaad niet God zou zijn, maar de Zoon van God? Emotioneel lijken mijn gevoelens de christenheid volledig te onderschrijven en voelt hetgeen ik in Gods Woord lees als een verraad aan God. Dit lijkt helemaal te bevestigen wat al die leraars al aangaven, die waarschuwden dat je sommige vragen gewoon niet moet stellen. Zij lijken gelijk te krijgen. Wat zegt dat? Wat houdt dat in?

Als de christenheid en mijn gevoelens het inderdaad bij het rechte eind zouden hebben, dan kan ik maar tot één conclusie komen. Die Bijbel het raam uit en onze favoriete kerkleer op de bovenste plank. Die leraars gaven al aan dat je sommige vragen, zoals de redding van alle mensen, de diverse adresseringen in Gods Woord, het ontstaan van het kwaad, en nu dus de vraag: “Wie is God?”, dat je die vragen beslist niet in Gods Woord moet uitpluizen. Waarom? Inmiddels ben ik er, denk ik, wel achter. Gods Woord geeft de christelijke kerkleer een enorme opdonder. Mijn emoties dan? Ja, die zijn inmiddels al tientallen jaren gevormd door diezelfde kerkleer.

Binnen de kerkleer is de bovenstaande vraag ook heel vanzelfsprekend:
Hoe verklaren ze dan de drie EENHEID... ?”
Iets wat niet eens in Gods Woord voorkomt moet in dat denken verklaard worden. Waarom? Omdat men heel oprecht gelooft dat dit het onderwijs van Gods Woord is, terwijl het eigenlijk alleen maar een constructie van de kerkelijke theologie is. Ik vraag dan ook aan die broeders en zusters, die het voordeel hebben geen kerkelijke ballast mee te dragen, maar alleen Gods Woord hebben, hier niet te oordelen. Mijn emoties, zoals ik die hierboven beschreef, zijn ook in de verste verte nog niet weg over dit belangrijk, Bijbelse punt. Leerstellig ben ik er allang uit. Emotioneel eist tientallen jaren kerkelijk onderwijs haar tol. Daarmee heeft de manipulatie van de kerk het zelfs voor elkaar de angstige gevoelens te bespelen dat je God volledig weerstaat met alleen naar Gods Woord te luisteren.

Ik ben voor velen misschien wel het voorbeeld van een gelovige buiten al die kerkformaties om. Ik denk dat het gedeeltelijk ook waar is, maar kerkleer heeft zijn tentakels tot ver buiten de kerk. We zullen ons er nog over verbazen hoeveel buiten de kerk toch niet buiten het kerkelijk leerstellig boekje durven gaan, zelfs als Gods Woord hen overtuigt. Wat mijzelf betreft kan ik dus getuigen hoe ik hier emotioneel nog altijd in vastloop.

De andere kant (en daar heb je het goede nieuws/evangelie) is dat God zelf de ogen opent. En als Hij opent, welke leer kan dan die ogen nog sluiten? God is degene, die zicht op geestelijke dingen schenkt. God is degene, die bekering werkt. God is degene, die het geloof als gave schenkt. God is degene, die de hele praktijk van ons geloofsleven op Zich neemt. God is degene, die met alle mensen tot Zijn doel komt. Alles is Zijn genade! Daar mogen we ook als we dit onderwerp gaan uitdiepen altijd weer op terugvallen. Zijn genade vormt ons, leidt ons en geeft ons inzicht. Prijst God voor Zijn overvloeiende rijkdommen van genade!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende