U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Waarom Grijpt God Niet In?

Met alle ellende in de wereld is deze vraag nog nooit bij je boven gekomen? Sommige gelovigen vinden het oneerbiedig om dergelijke vragen te stellen of men is bang dat je twijfel verspreidt. “Waar kom je dan wel niet uit?” Maar de zwijgende hemel is misschien wel het grootste mysterie van ons bestaan. Wie begrijpt dit zwijgen, dat nu al dag in dag uit, jaar na jaar, eeuw na eeuw zich steeds meer ophoopt? We spannen ons in om toch maar iets te horen vanuit de troon van Gods Majesteit. Het lijkt allemaal geen zin te hebben. Hij woont daar in die verafgelegen hemel in volmaakte vrede en onuitsprekelijke heerlijkheid, waar Hij regeert. Maar Hij regeert in stilzwijgen.

Prediker 4: 1 Ik bekeek weer eens alle onderdrukkingen die onder de zon plaats vinden, en moet je nou eens kijken: tranen der onderdrukten (Voorbeeld: de vluchteling in Syrië), en zij hadden geen trooster; maar aan de zijde van hun onderdrukkers was macht; en zij hadden geen trooster.

Het is voor bepaalde wereldbewoners één duffe ellende. Word je niet afgemaakt en plat gebombardeerd door links, dan gebeurt het wel door rechts of anders door nog wat extra terroristische groepjes. Er zijn er ook nogal wat die wel degelijk vertrouwen op God en dan toch worden vervolgd! Kan God niet ingrijpen in de harten van hun vervolgers? Kan Hij de omstandigheden niet veranderen? Hij kan die brute moordenaars toch tegenhouden! Als je het toch uitschreeuwt naar Hem dan kan Hij toch ingrijpen in die vervolging, die dreiging van de dood, die ziekte, die baan, die verwarring? Maar de wereldgeschiedenis en ook weer ons huidig wereldtoneel is rood van bloed, de slachtoffers zijn al gestorven en de zwijgende hemel lijkt alleen maar te spotten met hun schreeuw! Het lijkt wel alsof God net zo machteloos is als zijzelf of misschien zelfs net zo gevoelloos als al die oosterse en westerse machtsblokken, die om de zogenaamde vrede met elkaar strijden en daarmee de bevolking even minimaliseren.

Het leed in de wereld is groot, gigantisch met al die stromen slachtoffers, maar dan toch …….
Toch lijkt het alsof onze eigen nood daar vaak in ons oordeel nog bovenuit te gaan. Een moeder is bij het sterfbed van haar zoon of dochter geroepen. Haar hele leven was het geloof haar steun, wat haar leven leiding gaf. En nu zit ze hier, afwachtend, toe te kijken hoe God zal handelen met het dierbaarste wat ze in dit leven heeft. Is God zo onbekwaam dat Hij haar nu de hand van een dode laat vasthouden? Is God harteloos? Ze had op Hem gehoopt dat Hij herstel zou geven, maar het is gewoon zinloos!

Het lijden is zo groot dat een blij en gelukkig thuis verandert in een troosteloos verblijf, zodat de energie verlamt en de harten zo verdooft achterblijven dat de zogenaamde vertroostingen van het geloof alleen maar lege woorden lijken. Waarom is God zo wreed? Waarom is de hemel zo verschrikkelijk stil?

Twintig eeuwen lang is er al niets te merken van Gods openlijke in de maatschappij merkbare aanwezigheid of kracht. “Weet God er wel van af?” Het begint met van dit soort schijnbaar onschuldige gedachtes. Langzaam vormen die gedachten zich tot woorden, woorden van twijfel. Uiteindelijk knalt het er uit in fel ongeloof. Wat is het gevolg hiervan? De duidelijke uitspraken in de Bijbel over de krachtige daden van God in het verleden verliezen hun kracht en realiteit. Het worden legendes uit de Hebreeuwse traditie en mythes van de oude wereld. Het geloof van vroeger moet plaats maken voor de werkelijkheid van het leven van alle dag. God verdwijnt op de achtergrond omdat Hij naar dat het schijnt niets te maken heeft met het gewone dagelijks leven. Toen ik kind was heeft mijn vader om precies deze reden met gebalde vuisten naar God gestaan omdat Hij totaal niet ingreep.

Vroeger had je Gods openbaar handelen met Zijn uitverkoren volk Israël. Heel wat anders dan het hedendaagse Israël, dat kleine staatje in het Midden Oosten, waar het lijden van zowel de Joodse als Palestijnse inwoners tegenwoordig ook alweer aan God ongemerkt voorbij lijkt te gaan. Voordat God met de Gemeente, het lichaam van Christus begon, handelde God openbaar met Zijn uitverkoren volk Israël. Dat verliep volledig volgens het geopenbaarde profetische programma van God. Toen was het vreemd als God niet ingreep in het doen en laten van de mensen. Als God niet ingreep was dat zelfs een bewijs van afdwaling van de gelovigen, van zonde. Maar wat gebeurde er als het volk van God afdwaalde? Dan hoorde men helder en duidelijk de stem van God. Dat is heel anders dan nu, dan tegenwoordig. In tegenstelling tot toen is de hemel nu al twintig eeuwen volkomen stil. Een zwijgende hemel!

In onze tijd is er een zwijgende hemel. Maar dat is geen zwijgen van een onverschillige God. Het is niet zo dat God niet zou kunnen ingrijpen. De gemeente, het lichaam van Christus, dat in onze tijd gevormd wordt is echter een verborgen zaak. Wij zijn er slechts tussen geschoven. Na ons, het lichaam van Christus, gaat God weer gewoon verder met Zijn openbaar, duidelijk zichtbaar handelen midden in de maatschappij volgens het in de hele Schrift terug te vinden profetisch programma.

In onze tijd (de verborgenheid) zwijgt God. Als we God uitdagen de stilte te verbreken om Zichzelf te bewijzen, dan begrijpen we eigenlijk maar weinig wat zo’n uitdaging inhoudt! Dat betekent dat we God dan uitdagen Zijn genade, geldend voor elk mens, dus ook voor de verdrukkers, in te trekken. We vragen God dan eigenlijk een eind te maken aan Zijn heerschappij van genade. We vragen dan feitelijk of Hij dit tijdperk van het lichaam van Christus maar voor gezien houdt. We roepen Hem dan op maar met het rechtspreken te beginnen.

We wijzen naar de rotte gebeurtenissen in ons leven en we vragen: “Waar is de liefde van God?” Wat doet God in Zijn Woord? Hij wijst naar het kruis en de overwinning over de dood in de opstanding van Zijn geliefde Zoon als de onbeperkte openbaring van Zijn liefde.
Titus 2: 11 Want de genade van God is verschenen tot redding van alle mensen,
Titus 3: 4 Toen de goedertierenheid en mensenliefde van onze Redder God verscheen,


God heeft zelfs Zijn eigen Zoon niet gespaard voor ons. Dat is Gods ultieme bewijs van Zijn liefde. Het kruis is het openlijke bewijs van Gods liefde. De kroongetuige van Gods liefde is Christus zelf in Wie alle schatten van wijsheid en kennis verborgen zijn. Zie je dat dit wijsheid en kennis is? Maar geen openlijke, voor de hele wereld zichtbare kennis. Het is verborgen. Maar wij zien om ons heen, gewoon met onze lichamelijke ogen, niets anders dan onze moeiten, ons lijden, en die ogen worden daardoor verblind waardoor we niet meer de heerlijkheden in Christus zien.

Okay, die vorige periodes waarin God openlijk handelde met Zijn uitverkoren volk Israël had zo zijn duidelijkheid. Maar nu in de tegenwoordige huishouding van Gods genade is er een andere positie in Christus. Deze andere zegen is niet uiterlijk, is niet openbaar. Vanzelfsprekend want de Bijbelse omschrijving verwoordt onze zegen als alle geestelijke zegeningen in de hemelse. Dat is Gods openbaar handelen in deze tijd, maar dan niet openbaar in het aardse, maar in de hemelse. In de wereld is God momenteel simpelweg verborgen.

Het vele lijden van Paulus wijst op een grotere genade dan de machtige daden die zijn vroege dienst kenmerkten. En het was pas toen zijn dienst van wonderen (een duidelijk nog altijd zichtbaar openbaar en uiterlijk handelen van God) beëindigd was en hij dit pad van Gods huidig handelen met het lichaam van Christus opging dat Paulus leven een voorbeeld voor ons zou zijn.

Wat Voor Leven Heeft Paulus eigenlijk Geleid?
2 Corinthe 11: 24-26 Van de Joden heb ik vijfmaal de veertig min één slagen ontvangen, driemaal ben ik met de roede gegeseld, eens ben ik gestenigd, driemaal heb ik schipbreuk geleden, een etmaal heb ik doorgebracht in volle zee, telkens op reis, in gevaar door rivieren, in gevaar door rovers, in gevaar door volksgenoten, in gevaar door heidenen, in gevaar in de stad, in gevaar in de woestijn, in gevaar op zee, in gevaar onder valse broeders, in moeite en inspanning, tal van nachten zonder slaap, in honger en dorst, tal van dagen zonder eten, in koude en naaktheid.

Of hij nooit gemopperd heeft? Ik denk eerlijk gezegd dat dit er soms ook wel eens van kwam (net zo´n mens als wij), maar hij vond zijn vreugde in de genade van God. Twijfelde hij aan Gods liefde vanwege de omstandigheden? Nee, hij verblijdde zich in de liefde van God in de omstandigheden. Hij vond er zelfs een eer in. Hij noemt dat het “roemen in de omstandigheden”. Hij achtte dan ook alles schade en drek om Christus te mogen winnen (Filippi 3: 8). Kan iets, waar je zo tegenaan kijkt je nog schaden als het je ontvalt? Als hij kijkt naar al zijn ontberingen en al zijn lijden dan beschrijft hij het als een “lichte last van een ogenblik tegenover een uitnemend groot gewicht van heerlijkheid” dat hem te wachten staat. Hij zegt er dan ook achteraan dat we niet op zoek zijn naar wat we zien kunnen (Een uiterlijk ingrijpen van God zouden we wel zien), maar dat we zoeken naar de dingen die niet gezien worden. Want wat je ziet is tijdelijk, maar wat niet gezien wordt is eeuwig.

Als God nou toch oneindig machtig is en ook nog eens oneindig liefdevol, waarom gebruikt Hij Zijn macht dan niet en geeft Hij geen bewijs van Zijn liefde op een manier die de mensen van Hem verwachten? Ja, de God van de Bijbel is oneindig zowel in Zijn macht als in Zijn bewogenheid. In andere tijdperken gaf Hij daar publiekelijk een bewijs van. Waarom is Hij dan nu zo stil?

God handelt nu tijdens deze periode van de gemeente, het lichaam van Christus, in genade.
Onze wens dat God ingrijpt, bijvoorbeeld in Syrië, betekent dat wij vinden dat God de boeven daar moet afstraffen. Dan ligt het er dus ook nog eens helemaal aan vanuit welk perspectief je het bekijkt:
1/ Voor de één betekent het dat God ongenadig moet ingrijpen in het handelen van de IS. Geen genade voor deze mensen.
2/ Voor de ander betekent het dat God ongenadig moet ingrijpen in het handelen van de Koerdische militanten.
3/ Voor weer een ander betekent het dat God ongenadig moet ingrijpen in het handelen van de door ons westen gesteunde rebellen tegen de officiële overheid.
4/ Voor weer een ander betekent het dat God juist ongenadig moet ingrijpen in het handelen van de Syrische overheid.
5/ Dan heb je er ook natuurlijk velen (met name hier in het westen) die vinden dat God ongenadig moet ingrijpen in het handelen van de Russische strijdkrachten, die zich er zomaar in mengen.
6/ Aan de andere kant heb je dan weer dat er ook mensen zijn die vinden dat God ongenadig moet ingrijpen tegen die westerse, met name Amerikaanse en Europese strijders.

Tja, die mensen in Syrië komen misschien wel met de vraag bij God om gewoonweg ongenadig in te grijpen zonder die verdere bovenstaande indeling. Hun familie is namelijk door al die verschillende partijen al helemaal uitgemoord, hun huizen zijn verruïneerd en zij hebben uitsluitend nog over wat ze aan hun lijf meedragen. “God grijp in!!!”. Maar Gods genade gaat uit naar al die vele mensen onder al die slachtoffers zowel als in die verschillende partijen. God grijpt al duizenden jaren niet openbaar en uiterlijk in omdat Zijn liefde onvoorwaardelijk naar elk mens uitgaat.

Wij kijken als mensen niet verder dan naar het moment van het hier en nu. God kijkt in Zijn plan van liefde en genade over dat hier en nu heen naar die grote heerlijkheid, waarin Hij alles in allen zal zijn. Werkt Zijn liefde en genade in het hier en nu dan niks uit in jou en mij?
Efeziërs 4:32 Elkaar genade bewijzend, zoals ook God in Christus jou genade heeft bewezen.

Ja, God werkt Zijn liefde en genade uit. Dat doet Hij door al Zijn genade in jou te bewerken (Hij heeft jou in Christus genade bewezen), waarna die genade door jou heen stroomt (elkaar genade bewijzend). Die genade dwars door jou heen gaat bijvoorbeeld naar die slachtoffers en mocht je ermee in aanraking komen dan ook naar die bommengooiers, naar al die mensen in die verschillende partijen.

Is dit nu een opdracht, die wij moeten vervullen? Nee, wij zouden zelfs niet eens enigszins in de buurt kunnen komen van een soort van vervulling van zo´n opdracht. Dat is menselijk een absolute onmogelijkheid! Het is Gods genade, die gewoon stroomt. Zo is het dat God wel degelijk ingrijpt in onze tijd. God werkt in liefde en genade. Ook al zien wij in de wereld uiterlijk, maatschappelijk niets van een goddelijk ingrijpen, Hij grijpt wel degelijk in. Hij grijpt in door op Zijn tijd Zijn liefde en genade aan elk mens kenbaar te maken op een onvoorwaardelijke manier. Hij is het namelijk die goddelozen rechtvaardigt. Dat zijn dus al die mensen, die wij in al die diverse partijen boeven noemen. Dat zijn al die mensen, die wij in overheden e.d. veroordelen vanwege hun totaal andere standpunten dan die we zelf nastreven. Dat zijn al die mensen, waar we vanuit ons eigen vlees geen vrienden mee willen zijn.

Gods liefde werkt onvoorwaardelijk door in de harten van al die boeven, die wij zo makkelijk veroordelen. In deze tijd van het verborgen lichaam van Christus werkt God dus niet uiterlijk en openbaar. Dat komt straks weer als God de draad met Zijn profetisch programma weer oppakt en verder gaat met Zijn aardse volk Israël.

Het is Gods liefde en genade waarom God tegenwoordig niet uiterlijk, maar wel degelijk in het verborgene, ingrijpt!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende