U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Hoofdstuk 8

Na de vreemde confrontatie in Kras was Owen wekenlang weer het schuchtere, teruggetrokken, onzichtbare jochie, dat slechts diende ter bevrediging van de spotlust van zijn klasgenoten. Thuis droeg hij netjes bij aan de gezamenlijke zorg van zijn zus, maar dook met name zo snel mogelijk zijn kamer in, de droomwereld binnen.

“Wat nou? Geweldloosheid? Geloof jij soms niet in Jezus, die profeteerde toch zeker over oorlogen en geruchten van oorlogen?” Owen had beslist positieve verhalen van zijn moeder gehoord over deze genezingsgelovigen. Zijn vader kon hun bloed echter wel drinken. Maar Luxemburg en nu de piraat Caroline hadden juist weer hele boeiende uitzendingen van deze mensen. “Het draait niet om geweldloosheid, maar om Gods koninkrijk en die breekt zich baan met geweld!” Die film dan? Die man, die zijn vijanden zo lief had terwijl ze hem kapot sloegen? Dat is toch waar het om draait? Johannes roept dat ons toch ook toe in zijn brieven?

Owen was al eerder gestuit op stemmen, schimmen en voorbijflitsende gedaanten. Die middag was hij er absoluut van overtuigd gevolgd te worden. Van de Dam liep hij over de Damstraat richting Waterlooplein toen hij merkte dat een man aan de overkant van de straat hem volgde. Owen zette de pas erin. Die man deed hetzelfde. Owen bleef voor een etalage staan wachten om die man voorbij te laten gaan. Die man stond aan de overkant in een etalage te kijken. Owen zette het weer op een lopen en pas op Waterlooplein dacht hij echt van die man af te zijn.

O, kon ik mijn gedachten maar een beetje ordenen!” Het hele denken was een niet meer te ontrafelen kluwen geworden. Hyper emoties, liefdevolle emoties, haatdragende emoties, enthousiaste emoties, angstige emoties, verwonderde emoties, emoties in paniek, stralende emoties, indrukwekkende emoties, walgelijke emoties, energieke emoties, gekwelde emoties, emoties vol verwondering, diep trieste emoties, juichende emoties, verwijtende emoties, uitbundige emoties, geschrokken emoties, gefascineerde emoties, hunkerende emoties, serene emoties, verbijsterde emoties, alle emoties leken betreffende rust, liefde en totale geweldloosheid de wapens te hebben opgenomen in een heftig gedachtenconflict.

“They're coming to take me away, ha-haaa!!
They're coming to take me away, ho-ho, hee-hee, ha-haaa
To the funny farm. Where life is beautiful all the time and I'll be
happy to see those nice young men in their clean white coats and they're
coming to take me away, ha-haaa!!!!!”
Owen grijpt naar zijn hoofd. “Ik word helemaal gek!” Hij loopt naar de muur en blijft daar minutenlang met zijn hoofd tegen de muur bonken.

Die avond gaat hij laat naar bed. Het unheimische gevoel van een aanwezigheid op zijn kamer maakte dat hij bijna niet naar bed durfde. Hij trekt de dekens over zich heen. Gemompel naast zijn bed. Dekens nog verder over zijn hoofd. Hij zag nog net aan het voeteneind iets bewegen. In de foetushouding, hart kloppend in de keel, zweet gutsend van de rug, voelt hij opeens een hand op de schouder. Owen springt zijn bed uit, rent naar het lichtknopje en zet het licht voluit aan. Owen kijkt om zich heen. Niks. Licht blijft aan en hij stapt weer in bed. Doodmoe valt hij uiteindelijk om 04:00 uur in slaap.

“Now I'm utterly mad... And..
They're coming to take me away, ha-haaa,
They're coming to take me away, ho-ho, hee-hee, ha-haaa.
To the happy home. With trees and flowers and chirping birds and basket
weavers who sit and smile and twiddle their thumbs and toes and they're
coming to take me away, ha-haaa!!!”
Owen wordt wakker. Direct staan alle zintuigen op scherp. “Nog iets aparts?” De emoties twiddle dediewen alle kanten op. Hij wordt gek! Is hij al gek? Wat moet hij? Het is weer helder daglicht. Daarmee lijkt de zonderlinge ervaring van de nacht weer even geweken.

Owens gedachten- en emotiescarrousel tolt nog als een razende zijn hersenpan uit. Owen is echter niet tevreden. Moet hij deze idiote wereld als vanzelfsprekend accepteren? Iedereen doet het! Waarom zou hij dat niet kunnen? Geweld is nou eenmaal een onderdeel van het leven, toch? Elke dag maakt Owen het zelf mee als hij weer pispaaltje is in de schoolpauze. Hij kan toch zeker zelf ook op vechtsport gaan om van zich af te leren slaan? Owen breekt haast in janken uit. “Nee, dat niet! Dat nooit!!!” Hij kan het niet! Maar juist het goede doen heet kwaad! Hij kreeg me toch bijna ruzie met die zuster Frederikse in dat christelijk fort Kras. “Christenen maken gek! Ze blazen elk normaal denken aan flarden!”

“Kom op, Owen. Een beetje voortmaken anders kom je te laat. Je moet Carin nog even met helpen met eten? Nee, je moet haar wel voeren. Zij moet straks ook naar haar schooltje.”
Owen kijkt er al naar uit dat hij straks een half uur lekker in zijn eentje nar school loopt. Misschien even rust.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende