U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Hoofdstuk 12

“Vergeet het vierde van die 10 geboden
Die u als goed Christen zeker kent”
Het schetterde door Owens kamer en zelf galmde hij het zo hard als hij kon ook mee.

Het was hem gelukt. Hij had nu de goede apparatuur en dat zou de buurt weten. Helaas, voorlopig bleef het nog even bij één singletje. Owen had zichzelf beloofd dat hij per maand één plaat kon kopen. Dit was dan de eerste. “Welterusten, meneer de President” van Boudewijn de Groot. Hij vond zelf dat zo´n kleine collectie ook zijn voordelen heeft. Elk woord werd op de weegschaal gelegd om gewogen te worden.

Elk woord werd nauwgezet geroken, bekeken, geproefd en doorgeslikt. De voorafgaande geur, het proeven zelf en de nasmaak werd intens genoten. Het reeds ontloken vredes- en liefdesideaal kreeg met elke toetsing extra nieuwe impulsen.
“Droom maar van de overwinning, en de zege
Droom maar van uw mooie vredesideaal
Dat nog nooit door bloedig moorden is verkregen
Droom maar dat het u wel lukken zal ditmaal”

Overwinning” en “zege”. Hij snoof het op. Hij rook er nog eens aan. “wat is nou werkelijk de essentie hiervan?” Owen liet het niet bij een leuk deuntje. Hij zocht het achterliggende wezen van de begrippen. Natuurlijk kende hij ook wel overwinningen en zeges zoals die uit de geschiedenisboekjes hem onderwezen waren. Maar het begon bij hem te dagen dat ondanks glorieuze overwinningen en zeges het nooit de verwachte vrede en liefde gebracht had. Een vredesideaal-droom, verzand in moord, brute moord!

De mensa voor studenten in de Weesperstraat had een klein bibliotheekje. Owen had daar zijn hoofd al behoorlijk vol laten stoppen met info over de oorlog in Vietnam. Overwinningen en zeges waren voor hem al lang geen termen meer voor de geschiedenisles alleen. Wij, als het zogenaamde “christelijke” westen waren onze overwinningen aan het boeken met ontelbare slachtoffers. Hij had zich al vaak vertwijfeld afgevraagd: “Hoeveel bloed kleeft er aan onze handen?”

“Kijk maar niet naar al die mensen die verrekken
Hoeveel vrouwen, hoeveel kind'ren zijn vermoord
Droom maar dat u aan het langste eind zult trekken
En geloof van al die tegenstand geen woord

Bajonetten met bloedige gevesten
Houden ver van hier op uw bevel de wacht
Voor de glorie en de eer van 't vrije westen
Meneer de president, slaap zacht”

Owen dwaalde weer weg. Voor zijn geestesoog zag hij nogmaals die film langskomen. De film, die zijn leven op de kop gezet had. Een man, die doodgeslagen werd en zijn martelaars kon vertellen: “Ik hou van jullie!” Die man is niet groot geworden als een soort meneer de President. Die man is nooit onderscheiden en heeft nooit een standbeeld gekregen. De maatschappij ziet hem nou eenmaal niet als winnaar. Owen zag die zege wel. Owen zag liefde triomferen. Geen moord, maar liefde. Geen bajonetten, maar liefde. Geen bloedige gevesten, maar liefde. Glorie en eer van ´t vrije westen? Misschien niet, maar Owen zag veel grotere eer en glorie.

Heerlijkheid, lof, eer, faam en vermaardheid. De meelopertjes in de pestgroep had Owen zien uitgroeien tot fanatieke pestertjes, puur enkel en alleen vanwege het vooruitzicht op heerlijkheid, lof, eer, faam en vermaardheid bij de grote leiders. Wie zoekt er nou eer bij de slachtoffers? Wie wil graag vermaard zijn onder gepesten?

“Al die schuldeloze slachtoffers
Die daarginds bij het gevecht zijn omgekomen”
Wie in ons “christelijke” westen zoekt het gevlei van die slachtoffers? Wie zoekt eer in verzoening? Is dan niemand het onzinnige vergieten van al dat bloed echt zat? Wordt nooit iemand het beestachtige moorden moe? Kunnen we die gewelddadige slachtingen dan zomaar rechtbreien in ons geweten?

“Laat die bleke pacifistenkliek maar praten”
Over en over kwam elke keer weer die kreet langs: “Die pacifistenkliek”. Ma werd het soms spuugzat. “Zet die pacifistenkliek nou eens even uit of zet wat anders op!”, klonk het dan uit de keuken. “Meisje van zestien is ook leuk”.
Owen draait even de single om. Meisje van zestien komt langs, maar weer gauw om. Meneer de President. “Daar draait het om!”, dacht Owen. “Die weg sla ik in!”. Owen had voor het pacifisme gekozen.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende