U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Hoofdstuk 10

Radio Veronica stond aan. Owen had al heel wat langs horen komen. Dankzij vaste programmering beukten populaire deuntjes er altijd stevig bij hem in. Owen had al heel wat keren verlekkerd voor de etalage van Concerto gestaan. De dorst naar een eigen collectie was aangezwollen. “Een eigen platenselectie, een verzameling van zijn eigen favoriete artiesten. Wow!” Hij had nog geen grammetje vinyl, maar de honger was niet te harden.

“Naar buiten!” Owen spurtte recht op de Utrechtsestaat af, Concerto in. Bakken vol Elpees drukten op hem in. De spil in spinnende platenhoezen. Owen liet het gebeuren. Gekmakend mooi was het. Zijn eerste date met de popcultuur. Hij wist zijn rust te hervinden. Aanwijzingen van stijlen waarden op: Nederlands, Keltisch, Pop, Folk, Blues, Country. Zonder iets aan te raken schreed hij door de winkel. Eerste impressie muziekkeuze. Zijn eigen voorkeur lag wel al vast: Country en Folk. Eerst de overweldigende indruk laten beklijven.

Elke afdeling had drie draaitafels. Andere kopers zaten daar alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Koptelefoon op, je zag ze deinen op onhoorbare klanken. “Mooi!”, dacht Owen, “dat ga ik vast ook eens doen”. Owen stond gefascineerd te kijken naar het genot. Een jongen kijkt op, midden in het gezicht van Owen. Als aan de grond genageld! Helemaal geblokkeerd stond Owen midden in de winkel. Geen mogelijkheid tot draaien, geen verzetten van voeten en volslagen onwetend welk gezicht hoorde bij deze confrontatie.

Eindelijk losgekomen staat Owen nu bij de Folk-bak. Hij wist thuis wel al welk singletje hij wilde hebben. Nu alleen nog zoeken. Hij vond hem niet. Verder kijken. “Ben ik niet te lang bezig? Hoe lang mag je in zo´n winkel staan? Naast me staat er iemand. Moet ik geen ruimte maken voor hem? Hij is vast eerder klaar dan ik. Ga maar.”. Overpeinzingen flipten. Een stap naar rechts en Owen stond weer buiten het bereik van de bakken. Bevreemd keek zijn buurman hem aan en maakte er gretig gebruik van.

Twee uur later. Owen stond met zijn singletje in de Utrechtsestraat. “Nu zo´n draaitafel!”. Op naar de Vijzelstraat. Daar hebben ze die apparatuur in soorten en maten. Thuis had Owen zich al helemaal voorbereid op het onontkoombare contact met de verkoper. Hij wist al precies wat hij hebben wou: Een draaitafel en een koptelefoon. “Dat moet toch nog wel lukken?”, dacht hij al lopend.

Het bezoek in de winkel viel vies tegen. Owen had in de etalage al gezien wat hij wilde. Hij had het aangewezen, maar die man bleef doorzeuren. Steeds meer sloot Owen zich voor de gigantische infostroom van de verkoper af. Hij ving nog wel van tijd tot tijd op hoe die verkoper nog veel meer spulletjes aan hem probeerde te slijten, maar hij hield voet bij stuk. Draaitafel en koptelefoon. Dat wilde hij. Dat kocht hij dus ook. “Nu naar huis en genieten!”

Thuisgekomen wist Owen niet hoe snel hij alles uitgepakt kreeg. Draaitafel aansluiten. Plaatje erop. “Hoe krijg ik die koptelefoon nou verbonden met die draaitafel?” Owen zocht en zocht. Hij las de gebruiksaanwijzing. Hij zocht naar een gaatje voor de jack. Niks! Nada! Tranen welden op. Zijn moeder kwam erbij. Ook zij zocht en net als Owen vond ook zij niks. “Heb jij staan maffen in die winkel?”, vroeg ze. Owen voelde zich beroerd. “maar even op vader wachten.”, zei moeder.

Vermoeid van het werk arriveerde Pa ´s avonds laat. Na het eten zou hij ernaar kijken. Lang hoefde hij niet te kijken. “Jij hebt nogal staan suffen, hè?, vroeg vader. “Had die verkoper je welterusten gewenst?” Je hebt minstens nog een versterker en het liefst ook nog een set boxen nodig. Dan was je klaar geweest. Of je had zo´n kant en klare pick-up moeten kopen. Hier heb je niks aan, slaapkoppie!”.

Niet de boodschap waar Owen op zat te wachten. Helemaal niet wat er toen op volgde. Pa zei: “Hé sufkop, morgen gaan we dit pakketje terugbrengen. We gaan met je mee zodat jij je geld terugkrijgt”. Pa zou er inderdaad voor zorgen dat alles terugkeerde naar het oude, maar met geld kan hij geen muziek draaien. Dat was voor vader geen argument. Dus, de volgende dag weer naar de Vijzelstraat met de hele santenkraam.

Daar stonden ze met z´n allen in de winkel, Vader, Moeder, Carin en Owen zelf. Totaal vergrendeld ving hij van tijd tot tijd toch nog iets van de discussie tussen Vader en de verkoper op. De verkoper probeerde er op te wijzen hoe hij had gepoogd te wijzen op de noodzaak van de aanvullende apparatuur, maar Pa gooide op één of andere manier Carin in de strijd, wees op het dagdromen, riep op tot ontwaken. Owen sluimerde helemaal weg in zijn eigen verzonnen verstopplek. Owen stond lijfelijk in de winkel, verscholen echter in een eigen verbeeldingswereld.

“Wakker worden!”. Owen schrok op uit zijn verdichting. “We hebben het geld. We gaan naar huis!”. Owen drentelde achter ze aan. Geld in de ene, singletje in de andere hand. Zijn favoriet: “Welterusten, meneer de President”.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende