U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Het Nieuwe Verbond In De Galatenbrief

Galaten 5: 22 De vrucht van de Geest is liefde: blijdschap, vrede, lankmoedigheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing.

Met de kinderen zingen we soms het volgende lied:
Een rivier vol van vrede
Een fontein vol van blijdschap
Ik heb lief als mijn Jezus in mijn hart
Daar hebben we deze vrucht van de Geest.

We hebben de algemene lijn van dit tweede partje van de vrucht van de Geest al bekeken. De tweede lijn betreffende vrede is meer specifiek. Waar we in de vorige studie keken naar Bijbelteksten betreffende vrede die feitelijk voor alle diverse huishoudingen van God gelden, treffen we hier Bijbelgedeelten aan die iets heel specifieks te zeggen hebben over vrede i.v.m. Gods handelen met Zijn aardse volk Israel en via hen met de volkeren, oftewel de heidenen.

We zoeken voor onze studies voortdurend de algemene lessen die we uit deze brief kunnen halen. Daarvoor laten we feitelijk de lijn met Israel, die deze brief heel duidelijk domineert, liggen. Het is echter met Zijn aardse volk Israel dat God het Nieuwe Verbond sluit.
Jeremia 31: 31 Zie, de dagen komen, luidt het woord van Yahweh, dat Ik met het huis van Israel en het huis van Juda een nieuw verbond sluiten zal.
Jeremia 32:40 ja, Ik zal
een verbond van de aioon met hen [Israel] sluiten, dat Ik Mij niet van achter hen afwenden zal en dat Ik hun wel zal doen, en Mijn vrees zal Ik in hun hart leggen, zodat zij niet van Mij afwijken;
Jeremia 50:5 Naar Sion
[Jeruzalem] zullen zij vragen, op de weg hierheen zal hun aangezicht gericht zijn; zij komen en zoeken gemeenschap met Yahweh in een verbond van de aioon, dat niet zal vergeten worden.
Ezechiël 37:26 Ik zal
met hen Israel] een verbond van de vrede sluiten, een verbond van de aioon met hen zal het zijn; Ik zal hun een plaats geven, hen vermeerderen en Mijn heiligdom voor de aioon te midden van hen stellen.
Hebreeën 8:8-13 Hij berispt hen, als Hij zegt: Zie, er komen dagen, spreekt de Here, dat Ik
voor het huis van Israel en het huis Juda een nieuw verbond tot stand zal brengen, niet zoals het verbond, dat Ik met hun vaderen maakte ten dage, dat Ik hen bij de hand nam om hen uit het land Egypte te leiden, want zij hebben zich niet gehouden aan mijn verbond en Ik heb Mij niet meer om hen bekommerd, spreekt de Here. Want dit is het verbond, waarmee Ik Mij verbinden zal aan het huis van Israel na die dagen, spreekt de Here: Ik zal mijn wetten in hun verstand leggen, en Ik zal die in hun harten schrijven, en Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn. En niet langer zullen zij een ieder zijn medeburger, en een ieder zijn broeder leren, zeggende: Ken de Here, want allen zullen zij Mij kennen, van de kleinste tot de grootste onder hen. Want Ik zal genadig zijn over hun ongerechtigheden, en hun zonden zal Ik niet meer gedenken. Hij spreekt van een nieuw verbond, heeft Hij daarmee het eerste voor verouderd verklaard. En wat veroudert en verjaart, is niet ver van verdwijning.

Helaas is het Bijbelse idee dat het Nieuwe Verbond typisch voor Israel geldt, dat het te maken heeft met hun plek in het aardse land Israel en dat het te maken heeft met het aardse teken van dit verbond, namelijk de wet die in hun binnenste geschreven wordt, dat alles is volledig verloren gegaan en wij als christendom hebben ons alle voorrechten betreffende dit verbond toegeëigend. Dat dit i.v.m. de wet en i.v.m. aardse zegeningen en aardse vervloekingen tot grote verwarring zou leiden was vanzelfsprekend te verwachten.

Vrede als vrucht van de Geest. Heeft dat ook een plek voor het Nieuwe Verbond en daarmee dus ook voor Israel en via Israel voor de heidenvolkeren? Jazeker! Onthoud goed dat het onderwerp van de vrucht van de Geest in de Galatenbrief staat. Een brief die in de allereerste plaats geldt voor het Nieuwe Verbond met Gods aardse volk Israel.

Spreekt de Galatenbrief dan over de verbonden? Jazeker. Het is echter doorlopend door de vertalers weg vertaald. Ik zet de teksten even op de rit.
Galaten 3:15 Broeders, ik spreek op menselijke wijze: zelfs het testament [het verbond] van een mens, dat rechtskracht verkregen heeft, niemand kan het ongeldig maken of er iets aan toevoegen.
Galaten 3:17 Ik bedoel dit: de wet, die vierhonderd dertig jaar later is gekomen, maakt
het testament [het verbond], waaraan door God tevoren rechtskracht verleend was, niet ongeldig, zodat zij de belofte haar kracht zou doen verliezen.
Galaten 4:24 Dit is iets, waarin een diepere zin ligt. Want dit zijn
twee bedelingen [twee verbonden]: de ene van de berg Sinaï, die slaven baart, dit is Hagar.

Feitelijk is het hele onderwerp van Paulus tegenstelling in Galaten tussen de Geest en het vlees terug te brengen tot het onderwerp, waar het in deze drie teksten over gaat.
1e. Het verbond met Abraham. Je kan dat de weg van de Geest noemen. Het verbond dat ruim 400 jaar voor het verbond van de wet komt. Een onvoorwaardelijk verbond. Die wordt niet door de wet ongedaan gemaakt.
2e. Het verbond met Mozes. Je kan dat de weg van het vlees noemen. Dat verbond maakt de beloften in het eerste verbond niet ongedaan.

Beide verbonden lopen feitelijk via het volk Israel. Dat volk is in de brief aan de Galaten ook nog helemaal niet buiten de picture. Feitelijk geldt nog steeds hun voorrangspositie. Dat is ook een kenmerk van dit Nieuwe Verbond. Dat is niet met ons gesloten, ook al heeft het christendom zich dat Verbond onwederrechtelijk toegeëigend. Nog altijd geldt het Nieuwe Verbond het aardse volk Israel en via hen de heidenvolkeren.

Vrede als onderdeel van de vrucht van de Geest geldt zeker dit specifieke Nieuwe Verbond. Dit gaan we ontdekken in de volgende studie.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende