U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Lekker muziek maken

Ben je ook zo gek op muziek? Heerlijk hè, zoals muziek je emoties in klanken kan vangen! Nou, ik kruip met enorm veel plezier achter de toetsen van de piano en dan laat ik alle noten van de composities van Bach langskomen. Nou niet dat ik piano kan spelen hoor, maar het lukt me best aardig om alle noten uit die stukken in willekeurige volgorde, luidheid en ritme de revue te laten passeren. Kom maar op met “Für Elise” van Beethoven. Ik ros die hele bak ellende er zo uit! En echt, ik vergeet geen enkel nootje.

Een klein probleempje zit er wel aan mijn uitvoeringen: De juiste volgorde van de noten, de juiste inleving van de emoties, het juiste ritme van de composities en de zachtheid of juist de allesoverheersende kracht van het stuk, je zult het in mijn uitvoering helaas vergeefs terugzoeken. Maar laat mij maar beuken op dat apparaat! Echt elke noot wordt wel een keer geraakt en meestal alles tegelijk in een fanatieke door-ram-partij beginnend op de uiterst linker-toetsen tot aan de laatste rechter-toetsen.

Heb je er een beetje beeld bij? Ja, dat is echt Hein de Haan op zijn kinderlijkst! Nou moet ik zeggen, wat ik hierboven schreef is wel de waarheid. Als ik klaar ben met mijn uitvoering, dan heb ik echt wel elke noot geraakt die de componist ook bedoeld had. Dus ondanks dat ook echt alles is langsgekomen kan je toch wel van een klein probleempje spreken. Wat ik ten gehore bracht viel niet echt onder de categorie “muziekuitvoering”. Nee, ik zou het meer onder de rubriek “aanfluiting” scharen.

Belachelijk verhaal. Dat moet ik toegeven, maar ik krijg soms de indruk dat wij deze aanpak als een soort van christelijk leven eigenlijk heel normaal vinden. Als oprechte gelovigen zijn we ervan overtuigd dat God een plan met ons leven heeft. En daar gaan we hoor! We schuiven onszelf met enorm veel plezier achter de toetsen van ons leven. We bekijken in Gods Woord wat de praktische uitkomst van Gods plan in ons leven is en we rossen die hele uitkomst eruit. We pakken het als regels of wetten of aanwijzingen op en we vergeten geen enkel tipje. Nee, laat ons maar beuken op ons leven! Gods plan staat er toch niet voor niks? Daarom zorgen wij dat alles langskomt. Wij denken de muziek van ons leven te maken, terwijl de ellende en de puinhoop ons nog niet eens echt opvalt.

Een enkel voorbeeldje van een dergelijke kakofonie in Gods Woord zelf. De mens dacht zelf een prachtige uitvoering van Gods compositie/Gods plan te brengen. Het optreden was echter een oorverdovende herrie en kabaal. Abraham is zo´n voorbeeld. God had hem een zoon beloofd in wie Hij alle volkeren zegenen zou. “Aha” dacht Abraham, “mooi muziekstuk!” Hij ging wachten. Hij wachtte nog wat langer. Tjoh, dat is lang wachten zeg! Het tempo van het nummer was nou niet bepaald zoals Abraham het zich had voorgesteld. “Aha!” dacht Abraham, “dit is natuurlijk een opdracht. Ik heb ook mijn eigen verantwoording als gelovige!” Abraham joeg het tempo van het muziekstuk eigenhandig op naar gewenste hoogte en ze zaten gelijk vast aan een Ismaël uit Hagar, die de echte beloofde zoon het leven nog knap zuur zou maken.

Net als bij mijn uitvoering van “Für Elisa” kwam er voor Abraham één bak ellende uit zijn gehoorzaamheid aan een zogenaamde opdracht van God. Rekent God hem dat nou aan? Nee! Abraham en zijn nazaat had er wel ellende van, maar God rekent het hem niet aan. In Hebreeën 11 wordt Abraham gekenmerkt als het voorbeeld van geloof. Alleen wat God zelf in hem deed, dat bleef overeind, dat bleef het getuigenis van Abraham. Dat is bij jou en mij niet anders. Natuurlijk hebben we ellende van onze eigen inbreng als gehoorzaamheid aan Gods opdrachten, maar voor God bestaat dat zelf doen van ons allang niet meer. Alles is weggedaan op het kruis. God ziet alleen Zijn Zoon in jou.

Dus, ik zal maar gewoon moeten accepteren dat ik Gods muziek niet kan maken. God heeft het plan, maar God is tevens de uitvoerder van dat plan, ook in mijn en jouw leven. Hij schreef een grandioze melodie, een melodie die vol majeur en blijdschap begint om dan te gaan door het diepe dal van mineur dat steeds zwaarder en zwaarder aanzwelt en soms zelfs in een dissonantie dreigt onder te gaan om dan te komen tot het juichend slotakkoord.

Wat betekent dit nu in een gewone praktische situatie? Het betekent dat wij nu al de rust in Christus mogen kennen. Okay, jij bent een rusteloos type. Nou, je mag van alles en nog wat doen. Wees daar nou maar niet bang voor. Gods rust en vrede is er! Wat jij ook doet, Hij gaat altijd met je mee. Maar het is niet aan jou en ook niet aan mij om Gods plan in jouw en mijn leven te verwerkelijken. Daarvan mogen we nou juist weten dat het wel goed komt juist omdat Hijzelf dat in Zijn hand heeft.

God is de Componist, de Dirigent en de Uitvoerder van ons leven. Wij hoeven niet te rossen op de piano onder het mom van het verstaan van onze verantwoordelijkheid, of vanwege een houding van gehoorzaamheid aan opdrachten en/of regels van God. Hij heeft in Zijn Zoon allang de overwinning behaald en werkt nu door Diezelfde Zoon het opstandingsleven in jou uit. Wat een genade!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende