U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Traumatische Hein?

Ik kreeg afgelopen Zondag na de dienst een vraag, die ik nog nooit eerder gehoord had. De vraag was:
Heb je misschien iets traumatisch meegemaakt als een soort taak of opdracht van God dat je tegenwoordig zo extreem genade alleen verkondigt?

Ik stond perplex. De verkondiging van genade alleen voor zowel onze redding als onze praktijk wordt dus blijkbaar als zo extreem ervaren dat het wel het gevolg moet zijn van een traumatische ervaring. Voor mij is echter de verkondiging van genade alleen de enige boodschap vanuit Gods Woord voor redding en praktijk. Het is wat Paulus de verkondiging van Christus en niet de mens noemt. Daar zit hem de crux.

Als ik in een vrijzinnige kerk een sociale boodschap hoor verkondigen dat wij ertegenaan moeten om hier op aarde vrede en gerechtigheid te brengen, dan hoor ik die predikers daar de mens verkondigen, alsof de mens iets voor de mensheid tot stand zal moeten brengen, alsof die dat kan. Nee, daar zijn we nou juist niet toe in staat. Daarvoor is Christus gekomen. Dat heet in Gods Woord redding en praktijk van geloofsleven. Veroordeel ik die predikers? Nee, daar is geen enkele reden toe. Zij weten niet anders. Maar ik kan vanuit Gods Woord het niet anders tekenen als dat wij er niet toe in staat zijn en nooit zullen zijn en dat juist daarom Christus met Zijn genade gekomen is.

Als ik in een evangelische kerk een boodschap van onze keuze, overgave en toewijding hoor verkondigen, dat het dus blijkbaar op onze reactie op Gods liefde aankomt om iets voor God te kunnen betekenen, dan hoor ik die predikers daar de mens verkondigen, alsof de mens iets voor God tot stand zal moeten brengen, alsof die dat kan. Nee, daar zijn wij nou juist niet toe in staat. Daarvoor is Christus gekomen. Dat heet in Gods Woord redding en praktijk van geloofsleven. Veroordeel ik die predikers? Nee, daar is geen enkele reden toe. Zij weten niet anders. Maar ik kan vanuit Gods Woord het niet anders tekenen als dat wij er niet toe in staat zijn en nooit zullen zijn en dat juist daarom Christus met Zijn genade gekomen is.

Telkens als ik in een charismatische, pinkster-, adventisten-, of baptistenkerk een woord mag doorgeven word ik met heel oprechte dienstknechten van God geconfronteerd, die erover spreken, bidden en zingen dat ze zo graag meer willen betekenen in de dienst van de Heer, dat ze weer een stap in de goede richting hebben mogen zetten, waardoor hun opdracht of taak beter uit de verf kan komen. Ik noem ze echt heel serieus oprecht omdat ik deze ongeveinsde gelovigen ook inderdaad als authentieke gelovigen ken. Er is niets aan gespeeld. Hun toewijding, hun nog meer tijd voor de Heer vrijmaken, hun diepere gebedsmomenten en al hun inspanningen zien en bezingen ze als een volstrekt gemeend loflied aan God. In heel die verkondiging staat echter de mens centraal. Natuurlijk alles wel voor God, maar de mens is de spil. In dat denken is er totaal geen geloofsleven zonder de inspanning van de centrale mens.

Het aparte is dat als je vanuit Gods Woord iets hebt verstaan van de verkondiging van Christus en dus van genade alleen, dat dan in alle godsdienstige verschillen tussen vrijzinnigheid tot en met het meest oprechte binnen allerlei zogenoemde Bijbelgetrouwe groepen de verschillen onderling eigenlijk totaal wegvallen en dat alleen de verkondiging van de mens overblijft als centraal thema van al die groeperingen. “Wij mensen gaan het maken!

Onder de vrijzinnigen maken wij mensen de wereldvrede of iets wat daarvan is afgeleid. Dat is althans de verkondiging. Onder de meer evangelischen maken wij mensen de redding en de praktijk van het geloofsleven pas echt concreet door onze keuze en toewijding. “De mens moet het doen.” Dat is de verkondiging. Eigenlijk zouden al die groeperingen dus ook gewoon één groep kunnen zijn. Maar ja!!!! Het zijn mensen, die het waar maken! Dan zijn de verschillen in wat die mens dus moet doen en hoe die het moet doen zo talrijk dat al die verschillende groepen weer volledig gerechtvaardigd lijken.

Het zogenaamde “christelijk” gedachtengoed is hiermee dus op exact dezelfde basis terecht gekomen als het humanisme. Het denkkader waar openlijk zonder enige godsdienstige opsmuk de mens gewoon centraal staat. “De mens moet het doen”. Het enige verschil is dat binnen het humanistisch denken deze verkondiging nou ook juist echt thuis hoort.

Heb ik misschien iets traumatisch meegemaakt als een soort taak of opdracht van God dat ik tegenwoordig zo extreem genade alleen verkondig? Nee, ik geniet alleen maar van datgene wat God in Zijn geliefde Zoon tot stand heeft gebracht en nu nog altijd in jou en mij uitwerkt. Als die overvloeiende rijkdommen van Gods genade nu al zo´n rijk feit zijn, dan zou ik toch gek zijn om daar zelf nog iets aan te willen peuteren? Zoiets als een verkondiging van wat nu nog de verantwoording van ons als mens is. Ik zou zeggen, net als Paulus, bedenk de dingen die boven zijn want daar is jouw leven met Christus verborgen in God. Om daarvan te genieten heb ik echt geen trauma nodig.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende