U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Het worstelend bestaan van "Zelf Doen!"

We worden geboren. We leren te kruipen. Mamma helpt ons. Onze reactie?: “Zelf Doen!”
We doen onze eerste stapjes. Pappa helpt ons. Onze reactie?: “Zelf Doen!”
We proberen te rennen. Pappa en Mamma helpen ons. Onze reactie?: “Zelf Doen!”
Evenwicht houden op de fiets. Buurjongen helpt ons. Onze reactie?: “Zelf Doen!”

We ontdekken ons huilen. Mamma zegt dat het niet erg is. Onze reactie?: We verbijten ons. Wij huilen niet!
Teleurstelling, verdriet, pijn en moeite. Pappa zegt dat je niet altijd blij hoeft te zijn. Onze reactie?: We lachen.

We groeien. We leren ons te gedragen. Wij doen dat wel.
Wij poetsen onze tanden. We verzorgen ons goed. Wij doen dat wel.
Wij zijn netjes. We spreken met twee woorden. Wij doen dat wel.
Onze vragen worden altijd vergezeld door “Alstublieft”. Wij doen dat wel.
Onze antwoord wordt altijd vergezeld door “Dank u”. Wij doen dat wel.

We worden tieners. We ontdekken onze lichamelijke driften. We houden ons in. Dat doen wij.
We stuiten op het gezag van onze ouders. We onderwerpen ons. Dat doen wij.
Op school staat daar opeens het gezag van de leraar. Wij onderwerpen ons. Dat doen wij.
Op straat het gezag van de politie. Opnieuw: Wij doen dat wel.

We worden twintigers en dertigers. Wij vormen onze toekomst. Dat doen wij zelf.
We zoeken een partner en bouwen aan een relatie. Dat doen wij zelf.
We zoeken werk en zetten ons in voor een carrière. Dat doen wij zelf.
Wij presteren goed en liever nog beter dan onze collega. Dat doen wij zelf.
Wij verwachten loon naar werken, want wij doen het allemaal zelf.
Wij plannen het aantal kinderen en vormen ons eigen gezinnetje. Dat doen wij zelf.
Wij drillen onze kinderen tot gehoorzame, waardevolle mensen. Goede mensen, die zo doen als wij.

De leeftijd van veertig en vijftig wordt bereikt. We doen ons best de wanhoop in toom te houden. Dat doen wij zelf.
De onvervulde plannen van ons leven houden we zo goed en zo kwaad als het gaat nog in de lucht. Dat doen we zelf.
De schijn van een succesvol leven wordt vergeefs hoog gehouden. Dat doen we zelf.

Nu loopt het leven tegen de zeventig. Het vervallen lichaam strijdt nog om zelfstandigheid. We doen het nog steeds.
Pijn en moeite lijkt het te winnen, maar wij strijden terug. We doen dat nog steeds.
Als laatste strijden we om dan tenslotte nog wel waardig heen te gaan. Nog steeds: “Zelf Doen”.

Ons leven als worstelend bestaan van “Zelf Doen”, waar alles ervan spreekt dat we zwakkelingen zijn. Slap en onmachtig zijn we geschapen om het alles van de altijd aanwezige liefde van Gods overvloeiende genade te mogen verwachten. Als we zo als in een worstelend bestaan van “Zelf Doen” leven, dan is Hij er met Zijn liefde en genade. Hij is er dan echter zonder dat wij er ook maar een greintje van genieten. Als we ons echter bewust zijn van onze eigen onmacht en dat Hij er altijd is met Zijn onvoorwaardelijke liefde en genade, dan wordt opeens Zijn kracht in onze zwakheid een werkelijkheid. Wat een verschil! Wat een heerlijk leven!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende