U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Het is Heilige Zaterdag

Het is vandaag Heilige Zaterdag. Misschien kijk je nu al in het kerkelijk feestdagenboekje om deze vergeten dag terug te zoeken. Je kent stille donderdag. Ook met goede vrijdag ben je vertrouwd. Maar dan maak je opeens een sprongetje om bij Pasen uit te komen. Nou, ik wou het nou juist eens over deze vergeten dag hebben: Heilige Zaterdag.

Leerstellig kunnen we heel wat bomen opzetten over het echte aantal dagen dat tussen de kruisiging en de opstanding instaat. Dat is leuk voor degene die van een goed robbertje christelijk worstelen houdt. Ik ben niet van plan daarop in te gaan. Heilige zaterdag zit ook tussen die kruisiging en de opstanding in.

Het was goed tot de gelovigen doorgedrongen, die kreet van de Zoon van God: “Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten”. Van God verlaten. De Zoon van God in het graf. Niets kenmerkte meer dat geweldig perspectief dat ze die afgelopen drie-en-een-half jaar hadden gehad. “God heeft ons verlaten!” Stuk voor stuk waren al die gelovigen op deze heilige zaterdag opeens twijfelaars.

De Heer zou opstaan van tussen de doden uit. De profetieën waren helder. Gods Woord had het duidelijk vermeld. Christus had hen daarover gesproken. Het leek nu op deze heilige zaterdag allemaal langs hen heen te zijn gegaan. Geen hoop meer! Geen verwachting meer! Hun hele uitzicht was de grond ingeslagen. Daar liepen op deze heilige zaterdag alleen nog ongelovige gelovigen. Maar dat weerhield de Heer er niet van de dood te overwinnen. Dat weerhield de Heer er niet van op de opstandingsdag nieuw onverwelkelijk leven te bewerken voor al die twijfelaars.

Maar deze heilige zaterdag zagen deze gelovigen nog geen nieuw begin aan de horizon gloren en ze hadden alle hoop opgegeven. Twijfel kenmerkte hun geloofsleven. Met z´n allen zaten ze daar op deze heilige zaterdag als een bende ongelovige Thomassen te kniezen. Ken je dat?

Wij leven eigenlijk constant in die heilige zaterdag. De opstanding van Christus is geweest. Onze opstanding wacht nog. De profeten hebben erover geschreven. Christus heeft erover gesproken. Gods Woord is er duidelijk over. Maar alles wat wij zien is een wereld, die in brand staat. De brandweer lijkt wel uit te trekken, maar ze blussen met benzine. Een onoverzichtelijke rotzooi, die wereld heet, deze heilige zaterdag om wanhopig van te worden. Waar zien we op? Wij, die bende ongelovige gelovigen.

1 Corinthiërs 15:22-24 Zoals in Adam alle mensen sterven, zo zullen ook in Christus alle mensen levend gemaakt worden. Maar een ieder in zijn eigen orde: de eersteling is Christus, daarna die van Christus zijn, bij Zijn komst. Daarna (de laatste orde) is de voltooiing.

De ongelovige Thomassen konden op heilige zaterdag alleen nog leven met hun wanhoop en twijfel. Dat weerhield de Heer er niet van om voor hen de dood te overwinnen. Wij leven nu tussen die eersteling in de opstanding en onze eigen opstanding en we gaan op onze heilige zaterdag vaak precies diezelfde boot in. We kijken om ons heen en wanhopen en twijfelen. Maar ook onze rangorde komt aan de beurt en als laatste orde zelfs al die anderen, want allen zullen dat overwinningsleven in Christus deelachtig worden.

Al laten we ons op deze heilige zaterdag nog zo meeslepen door onze wanhoop en twijfel. God komt tot Zijn doel. Het beste komt nog.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende