U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

De vleugels

Een sprong. Een paar centimeters van de grond gedurende een tel. De zwaartekracht had weer gewonnen. Ineengedoken in de hoek van de zaal. Hij viel bijna niet op. Toen…. Een stem. Woorden klonken en de samendrongen, compacte verschijning stond op. Hij was nu fierder. Hij was majestueuzer. Hij had iets ontvangen. Daar stond hij met spierwit blinkende vleugels klaar om het luchtruim te verkennen.

Door het raam vloog hij de vrijheid tegemoet, hoger en hoger. Wat een genot zo hoog! Wat een panorama, wat een uitzicht! Wat genoot hij van zijn vleugels. Hij vloog langs een vrijwel geheel glazen flat. Wat een schoonheid! Hij spreidde met zijn hand de vleugels zo ruim mogelijk uit om te genieten van de schoonheid van dit cadeau. Toen viel hem iets op.

Hij zocht een plek om zich nu goed te kunnen spiegelen in de ramen. Daar stond hij voor zo´n wand. Hij zag het nu goed. Een hele zwarte streep op beide vleugels. Dit ontsierde dit prachtige cadeau! Wat een oneer voor de Schenker van het cadeau! Hij veegde met zijn handen gelijk de onvolkomenheden weg. Nu was het nog erger geworden! Hele zwarte vlekken kleurden zijn blinkend witte vleugels. Hoe kan dit?! Hij keek naar zijn handen en ontdekte dat ze van houtskool waren.

Daar zat hij weer dicht ineengedoken in een hoekje zich ellendig te voelen. Zo´n prachtig cadeau en hij had het besmeurd en hoe hij zich ook inspande, hij had het alleen maar erger en erger gemaakt. Hij wenste zo zeer tot eer voor zijn weldoener de vleugels rein te bewaren, maar het was alleen maar steeds smeriger ervan geworden. Wat een ellendig figuur was hij toch ook!!! “Ik kan het niet!!!”, schreeuwde hij de ruimte in.

Onzichtbaar werden de vleugels van hem afgehaald en nieuwe, perfect schone vleugels werden hem aangedaan. Daar kwamen de woorden weer. “Ik schenk jou reinheid, schoonheid en capaciteit om tot in de hoogste regionen te vertoeven. Ik hou zelf die vleugels rein. Ik bewerkt het alles in jou. Je hoeft Mij alleen maar te vertrouwen en ook dat vertrouwen schenk Ikzelf jou. Noem dat maar jouw geloof”.

De ineengedoken persoon keek op, maar er was niemand te zien. Alleen het Woord had geklonken. Het enige wat deze persoon kende van de royale Schenker was Zijn Woord. Hij keek naar zijn handen. Nog steeds houtskool. Nee, hij wist dat hij zichzelf niet meer rein zal proberen te houden. Dat liep niet goed af en dat loopt nooit goed af. Maar de Schenker had zich bekend gemaakt in Zijn Woord. De royale Schenker zelf zou die vleugels rein houden. Hij herinnerde zich dat hij naast die vleugels nog een cadeau gekregen had, namelijk vertrouwen en dat mocht hij zijn geloof noemen.

Daar vloog hij weer de ruimte in. Hij mocht genieten met volle teugen. Het Woord gaf hem die garantie.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende