U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Goud Voor Olympisch Kampioen Tobben

Wat gaat zo’n drie weken toch snel voorbij! Al die tijd zat ik aan de buis gekluisterd te wachten op de tak Olympisch Tobben en dan komt het niet!! Ik mag wel zeggen dat ik er zelf al behoorlijk ver in gevorderd ben. Tja, wat wil je ook. Elke dag zeker zo’n acht uur beulen onder dat zware gewicht van ellende, slechte verwachtingen, minachting, mislukking en compleet falen. Voor zover ik ze in mijn verre omtrek ken, overtroef ik zelfs de verst gevorderde tobber.

Nou moet ik zeggen dat ik ook een zeer natuurlijke aanleg tot piekeren bezit. Ik hoef maar aan morgen te denken, of het overrompelt me gelijk! Nou, probeer daar maar eens aan te tippen! Natuurlijk heb ik dat psychologisch en neurotisch op de sportschool ook best wel verder ontwikkeld, anders zou ik nooit zo ver zijn gekomen.

Je moet je zwakheden natuurlijk wel goed kennen, wil je ze ook verder ontwikkelen. In het begin heb je alleen nog maar last van kleine angstjes voor eventuele zaken, maar gaandeweg weet je dat uit te werken tot diepe angsten voor de toekomst. Dan overkomt je zo nu en dan ook wel eens een gelukkige tegenvaller als doodenge ziektes, een financiële debakel, familieruzies en hypotheken die niet meer af te lossen zijn. Tja, het moet je soms ook een beetje meezitten.

Nou weet ik wel dat iedereen zijn portie ellende te verwerken krijgt. Daar kon ik eerst niet zo goed mee overweg. Ik vond het oneerlijk dat zij dat ook kregen, terwijl ik er zo mijn best voor deed. Maar toen ik doorkreeg dat ik dit verongelijkte gevoel heerlijk kon gebruiken om me nog dieper in de shit te voelen, toen kreeg een klein triomfgevoeletje toch even de overhand. Zoiets moet niet te lang duren. Dat geeft alleen maar plezier.

Sla ik weer door? Sorry! Ik merk echter dat we soms eenvoudigweg niet van ons gepieker en getob verlost willen zijn. Het lijkt zelfs soms alsof we ons vastgelopen zijn in onze emotionele warboel als onze beste vriend beschouwen of als onze grootste prestatie.

Inderdaad, onze omstandigheden beroeren nogal eens onze emoties. We hebben inderdaad soms het hele reilen en zeilen van ons gezin gewoon niet meer in de hand. De beproevingen stapelen zich op en wij hebben er geen antwoorden meer op. Maar waar is God in dat alles?
Psalm 139: 16 Uw [Gods] ogen zagen mijn vormeloos begin; in Uw boek waren zij alle opgeschreven, de dagen, die geformeerd zouden worden, toen nog geen daarvan bestond.

Kijk, dit verandert alles! Ik mag zeker weten dat zelfs de kleinste details van al mijn omstandigheden niet zomaar toevallig plaatsvinden. Dat geldt ook voor die omstandigheden van jou! Jij was nog niet eens geboren, of Vader God kende jou en je hele leven al tot in de kleinste finesses. Hij plande echt elke stap van jou, elke gebeurtenis die jou zou overkomen, elke ademtocht die je uit zou blazen, terwijl er van jouzelf nog eigenlijk geen sprake was.

O ja, jij wordt wel overvallen door bepaalde gebeurtenissen, maar voor God is niks een verrassing. Nee, zelfs de bitterste ellende, die jou overkomt, is als een symfonie opgeschreven om jou er nog puurder, nog reiner, nog volmaakter uit vandaan te laten komen. Elk klein facetje, maar ook elke grote gebeurtenis werkt mee ten goede voor jou.

Wat heb je er nou aan om dit te weten? Of je dit nou weet of dat je hier nou helemaal onbekend mee bent, de duffe ellende overkomt je toch! Dus wat heb je aan deze kennis? Jij kan nu het liefhebbend hart van Vader herkennen. Je kan rusten in Zijn genade, wat je ook overkomt.

Plotselinge tegenslag zou je zomaar weer aan het tobben en piekeren kunnen zetten. Grote kans van!

Maar nu weet je: Pa heeft alles in Zijn hand. Hij heeft de beste plannen met mij. Hij gaat Zijn weg. Geen angst, geen bekommernis, geen ongerustheid, geen frustratie, want ik mag heerlijk rusten in Zijn Vaderhand. Hij weet wat het beste voor mij is.

Zit je momenteel in een situatie, waar jezelf geen enkele uitweg meer in ziet? Je kunt Pa vertrouwen dat Hij je hier doorheen loodst. Zie jij morgen dan weer een uitweg? Misschien, misschien niet. Maar onze weg is ook niet van ons afhankelijk. Hij leidt ons. Dat kan betekenen dat een ziekte geneest. Het kan evengoed betekenen dat een ziekte blijft. Maar in dat alles draagt Hij ons en is Hij ons leven.

Betekent dit dat, nu we iets van Gods soevereine weg met ons begrijpen, wij nu niet meer mogen piekeren? Is piekeren en tobben nu verboden?

Met zulke vragen veranderen we onze levende relatie met Vader in een wettische religie. Alles mag, maar word je daar nou echt blijer en gelukkiger van?

Een levende relatie met Vader God betekent dat we vertrouwen (geloof) dat Hij ons leven in Zijn hand heeft en dat Hij het beste met ons voor heeft.

We zijn geen wezen, waar niemand naar omkijkt en die dus zelf voortdurend moeten zorgen en daarmee piekeren. We zijn Pa’s kinderen. Hij ziet een glorieuze weg voor jou in Zijn geliefde Zoon. Vertrouw nou maar en geniet!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende