U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Opvoedende Liefde

Zo, dus jij hebt ook al problemen met je lastige schatjes? O, wat waren ze lief toen ze nog klein waren, maar nu zijn ze de tien gepasseerd en je weet je geen raad met ze. Natuurlijk hou je hartstikke veel van ze, maar dat lijkt helemaal niet meer over te komen. Overal weten ze wel een draai aan te geven zodat het lijkt alsof je overal op tegen bent.

Jij hebt echt het allerbeste met ze voor en je verdiept je ook echt in al hun interesses. Maar het lijkt alsof ze telkens de verschillen opzoeken. Hoe kan jij jouw liefde nog aan ze laten merken? Je dochter staat beneden aan de trap de longen uit haar lijf te schreeuwen: ‘Het leven hier in huis is puur hel!!!’ Stampvoetend ploegt ze haar weg naar boven. Jij zit in de huiskamer je tranen te verbijten.

O, je had zo achter je dochter aan willen rennen naar boven om haar in d’r tienerkamer in je armen te sluiten om haar helemaal rustig te knuffelen, maar je weet dat dit niet het moment daarvoor is. Ze had haar straf verdiend. Ze moest nu maar even op haar eigen kamer tot zinnen komen.

Straf. Jij hebt je dochter straf gegeven. Je bent helemaal te gek dol op je dochter, maar toch heb je haar straf gegeven! Het doet je enorm veel pijn, maar toch heb je besloten dat straf beter was dan een knuffel op dit moment. Je hebt het allerbeste voor met je dochter. Juist daarom kon deze straf niet uitblijven.

ASO gedrag belonen met een knuffel, een lach of een zoen komt misschien minder pijnlijk aan. Je blijft wellicht zelf lekker ongedeerd in je relatie met je dochter, maar haar karakter vormt zich tot een volslagen ongewenst en door de hele maatschappij afgewezen persoonlijkheid. Met zo’n knuffel, lach of zoen doe jij je dochter geweld aan en uit je totaal geen enkel greintje liefde voor je dochter.

Liefde drijft je tot deze uiterst pijnlijke ingreep in het leven van je puber. Het is pure liefde, die jou aanzet tot deze straf. Het is omdat zij jouw dochter is, die je echt het allerbeste toewenst in dit leven, dat jij ervoor kiest deze moeilijke weg met haar te gaan. Ze schreeuwt de longen uit haar lijf: ‘Het leven hier in huis is puur hel!!!’ Stampvoetend ploegt ze haar weg naar boven. Jij zit in de huiskamer je tranen te verbijten.

Je hebt natuurlijk allang door dat ik hier niet zomaar een moralistisch opvoedingspraatje neerpen. Wij hebben een nieuw leven in Christus ontvangen. Dat is puur uit genade. Nu onderwijst God ons ook in een levenslange wandel in genade. Daartoe voedt God ons op. Dat tekent Paulus heel nadrukkelijk in de volgende tekst:
Titus 2: 11-12 De genade van God is verschenen …. om ons op te voeden,

In jouw en mijn leven is God met Zijn genade actief. Reken maar dat de bron voor deze actie van God liefde is. Dat is namelijk Zijn wezen.
Hebreeën 12:6 Wie Hij liefheeft, voedt de Here op,
Openbaring 3:19 Allen, die Ik liefheb, bestraf en voed Ik op,

Gods genade voedt jou en mij op. God gebruikt daarvoor Zijn Woord, de Bijbel.
2 Timotheus 3:16 Elk Schriftwoord is door God ingegeven en is ook nuttig om … op te voeden in de gerechtigheid,

Het is juist een kenmerk van het feit dat wij Gods eigendom zijn. Daarom voedt Hij ons op.
Hebreeën 12:5-8 Jullie hebben de vermaning vergeten, die tot jullie als tot zonen spreekt: Mijn zoon, acht de opvoeding van de Here niet gering, want wie Hij liefheeft, voedt de Here op, en Hij kastijdt iedere zoon, die Hij aanneemt.
Als opvoeding hebben jullie dit te dragen: God behandelt jullie als zonen. Want is er wel een zoon, die door zijn vader niet wordt opgevoed? Blijven jullie echter vrij van opvoeding, die iedereen ondergaan heeft, dan zijn jullie bastaards, en geen zonen.

Het kwam al even voorbij. Straf en opvoeding zijn aan elkaar gelinkt.
Openbaring 3:19 Allen, die Ik liefheb, bestraf en voed Ik op,
Dit is de belangrijkste reden waarom in de helft van de Bijbelteksten de vertalers gekozen hebben voor het Nederlandse woordje ‘tucht’ in plaats van ‘opvoeding’. Het is echter precies datgene waarvan Paulus in Titus zegt waarom dat die genade van God verschenen is. Om ons op te voeden! Om ons te tuchtigen!

Genade en straf, ja genade en opvoeding! Velen geloven daar niet meer in. Een ontwikkeling die gelijk op lijkt te gaan met de gedachte dat ouders als opvoeding geen straf meer zouden horen toe te passen. Ook dat hoort tegenwoordig niet meer. Maar het is een vast onderdeel van opvoeding en het komt voort uit liefde.

God leert ons niet te vertrouwen op onze eigen prestaties. En laten we maar gewoon erkennen: Wij zijn vaak een stelletje pubers! Ja hoor, ook ik als 64 jarige puber, daar ga ik weer met mijn goede daden voor God. We willen toch zo graag weer goed christelijk overkomen. En God grijpt weer in.
We vragen ons dan misschien af of we gezondigd hebben omdat God ons zo zwaar valt. Nee, geen zonden. Gewoon een te vroom leven en Hij leert ons onszelf niet zo hoog aan te slaan, maar te vertrouwen op Zijn genade alleen.

Straf is pijnlijke liefde van God. Maar Hij voedt ons op met een perfect perspectief.

Hebreeën 12:10-11 Onze ouders hebben ons voor luttele dagen naar hun beste weten opgevoed, maar God doet het tot ons nut, opdat wij deel krijgen aan Zijn heiligheid. Want die hele opvoeding lijkt op dit moment geen pretje, maar smart te brengen, maar later brengt zij hun, die erdoor geoefend zijn, een vreedzame vrucht, die bestaat in gerechtigheid.

Wat is het heerlijk voor ouders als je ziet dat je opvoeding wat heeft uitgewerkt. Wij zien dat lang niet altijd. Maar het geweldige perspectief van God is dat Zijn genade en Zijn liefde altijd zal zegevieren.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende