U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Hunkering Naar De Eerste Gemeente

Er is een telkens weer terugkerende hype in de evangelische beweging: De hunkering naar de zogenaamde oorsprong van de Gemeente op de Pinksterdag. De imitatiedrang van de oudste bronnen die men Gemeente noemt. De echte Nieuw Testamentische Gemeente.

Begrijp me goed. Ik ben er ten stelligste van overtuigd dat op Pinksteren God zijn beloften aan het aardse volk Israel gestand hield. Niks Gemeente, het Lichaam van Christus.
1. Het hele verslag in Handelingen 2 zwijgt over een Lichaam van Christus, de Gemeente.
2. Pinksteren, oftewel de vijftigste dag, is een volbloed Joods feest.
3. Uitsluitend Israel werd aangesproken in Petrus betoog.
Handelingen 2: 5 Nu waren er Joden te Jeruzalem woonachtig, vrome mannen uit alle volken onder de hemel;
Handelingen 2: 14 Petrus stond met de elven op, en hij verhief zijn stem en sprak hen toe: Jullie Joden en allen, die te Jeruzalem woonachtig zijn
Handelingen 2: 22 Mannen van Israel, hoort deze woorden:

Handelingen 2: 36 Dus moet ook het hele huis van Israel zeker weten,
4. Israel was als geheel nog lang niet tijdelijk aan de kant gezet. Het geheimenis van het Lichaam van Christus kan daar dus ook nog niet openbaar zijn gekomen.
5. Het Koninkrijk wordt hier aan Israel aangeboden.
Handelingen 2: 38-39 Petrus antwoordde hun: Bekeer je en een ieder van jullie laat zich dopen op de naam van Jezus Christus, tot vergeving van jullie zonden, en jullie zullen de gave van de Heilige Geest ontvangen. Voor jullie is de belofte en voor jullie kinderen en voor allen, die verre zijn, zovelen als de Here, onze God, ertoe roepen zal.
Handelingen 3: 19-20 Kom tot berouw en bekering, opdat jullie zonden uitgedelgd worden, opdat er tijden van verademing mogen komen van het aangezicht van de Here, en Hij
de Messias, die voor jullie [Israel] tevoren bestemd was, Jezus, zendt;
6. Twee broden kenmerkten het Pinksterfeest.
Leviticus 23: 16-17 Tot de dag na de zevende sabbat zullen jullie vijftig dagen [Pinksteren] tellen;

dan zullen jullie een nieuw spijsoffer aan Yahweh brengen. Uit jullie woonplaatsen zullen jullie twee beweegbroden meebrengen;
Israel en Juda zijn deze twee huizen. Een verdeeld koninkrijk, waar de Gemeente, het Lichaam van Christus, een volmaakte eenheid is.
7. De doop met de Geest op Pinksteren was een doop in de Koninkrijkskracht (Handelingen 1: 8). Dat is iets uiterlijks, waar de eenheid van de Geest binnen het Lichaam van Christus betrekking heeft op die ene onzichtbare doop (Efeze 4: 4& 5).

En nou blijkt juist de evangelische wereld bijna wanhopig te hunkeren naar deze uiterlijke vertoning van kracht, bestemd voor het volk Israel en wat van Godswege nooit ons deel zal worden. Ik kan erover meepraten, want toen ik twintiger was liet ik me al overhalen om me bij de sekte van de ‘Children Of God’ aan te sluiten. Bijbels gezien had ik toen feitelijk al genoeg inzicht in de Bijbel verworven van een grandioze leraar, die we Ome Jacob noemden, om dit te kunnen verwerpen. Maar ja, die hunkering hè!

De ‘Children’, zoals we ons kortweg noemden, namen alles heel serieus uit het boek Handelingen, behalve dan de adressering en het feit dat het over het aardse Koninkrijk van God ging en dat ……

Nou ja, vanwege die hunkering zag ik dat alles maar even door de vingers. Mijn verliefdheid op Machtelt stak daar in die tijd een stokje voor en het feit dat zowel een vriend als Machtelt erop stonden om een vlies te spannen.

Een vlies spannen? Ja, een enorm populair gegeven bij de ‘Children’ en tegenwoordig zie je het ook weer veel terugkomen in diverse evangelische groeperingen. Ze hebben dat afgekeken van Gideon, die een vlies spande om de wil van God te achterhalen (Richteren 6: 37-40).

Ik had natuurlijk, dankzij het onderwijs van mijn ome Jacob, kunnen weten dat we in het Woord, de Bijbel, Gods geopenbaarde wil kunnen kennen. We hoeven daarvoor geen muntje op te gooien, lucifertje te trekken of vlies te spannen. Maar met de goedkeuring van de ‘Children’ deed ik het toch. Uitslag was dat ik me niet hoefde aan te sluiten.

Misschien kan jij het je niet indenken, maar de ochtend daarna was voor mij het hele geloven één grote schertsvertoning geworden. Ik stond op het punt de Bijbel in de gracht te gooien. Zo’n grandioos getuigenis van de echtheid van wat je in Handelingen twee leest had ik nog nooit gezien. Alles in de Bijbel wees mij naar die start daar en de ‘Children’ verwezenlijkten dat, maar ik hoefde daar niet bij te zijn! Ik kon er met mijn stomme kop niet bij! Hunkering naar dat unieke doortrok mijn hele lijf, maar het was niet voor mij bedoeld.

De overvloeiende rijkdom van genade, die ik eigenlijk vlak voor mijn contact met de ‘Children’ had ontdekt en waarvan ik zo genoten had, het was alsof daar een zwarte deken overheen gelegd was. Ik hunkerde alleen maar. Wij kwamen in Gouda te wonen en die hunkering kreeg geen voldoening totdat we met de gesloten vergadering in contact kwamen. De cultuur was 180 graden tegenovergesteld aan de ‘Children’, maar opnieuw zag ik een besloten kring die Handelingen 2 handen en voeten gaf.

Bijna twee decennia heb ik toegegeven aan mijn hunkering. Mijn wettische aard, die in het DNA van elke aardbewoner zit, werd stevig gevoed en ik liep perfect in de maat totdat…..
Eind tachtiger, begin negentiger jaren, was ik weer helemaal vastgelopen in mijn leven voor de Heer. Prijst God, de Heer liet me weer vastlopen. Eigenlijk heb ik toen een heleboel overboord gegooid aan inzichten en de Heer gevraagd om uitsluitend vanuit de letterlijke tekst van Zijn Woord, de Bijbel, tot me te spreken.

Genade, overvloeiende genade begon weer uit alle pagina’s van de Bijbel te stromen. Die zwarte deken ging er weer af. Ik begon weer te genieten. Ik kreeg het zicht weer terug op de verschillen tussen Gods plan met Zijn volk Israel en de Gemeente, het Lichaam van Christus.

In beginsel was het er altijd al geweest. Hunkering hoeft niet. Vervulling in Christus is allang een feit. We hebben een heerlijke boodschap van Gods liefde en genade voor heel Gods schepping. En ik heb het idee dat ik alleen nog maar de oppervlakte aanraak. Wat een rijkdommen zijn er nog om te ontdekken! En dat alles onverdiend! Genade, niets dan genade.

O ja, dat samenkomen als gemeente. Dat was toch zo grandioos op de Pinksterdag? Daar hunkerde ik toch steeds zo naar? Hoe moet dat nou? Dat moet niet!!! Je mag op willekeurig wat voor manier dan ook en wanneer dan ook met andere gelovigen samenkomen. We zijn namelijk altijd in de Gemeente, het Lichaam van Christus. Zelfs als je elkaar tegenkomt op de poepdozen van een camping, dan is dat nog een samenkomen als gemeente. Maar we zijn natuurlijk ook vrij om het wat officiëler aan te pakken. Leef en geniet van je vrijheid in Christus.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende