U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Rust - Niet Pas Aan Gindse Kust

Ken je dat Johannes de Heer lied nog?
Een kroon, zeer schoon,
wacht ons aan gindse kust;

In het tweede couplet wordt dan het volgende gezongen:
Daar wacht ons eens de rust;
De smalle doodsrivier slechts scheidt
Ons van die eeuw’ge kust.

Rust aan gindse kust. Die hele gedachte lijkt het ‘christelijk’ gevoelen doordrenkt te hebben. Voor het naar beneden laten zakken van de doodskist roept er nog eentje: ‘Beste Ouwetje, je hebt je hele leven geploeterd en gedaan. Nu mag je rusten’. Je hoort niks terug, dus we nemen maar aan dat die inderdaad heerlijk van zijn rust geniet.

Ja, je hoort vanzelfsprekend niks omdat in de Bijbel dood gewoon dood betekent. Er komt pas weer leven door opstanding uit de doden. Niet eerder. Vaak weet een dominee, voorganger, oudste of geestelijke, die de uitvaartdienst leidt, er ook nog een passende Bijbeltekst bij te vinden.

Hebreeën 4: 10 Wie tot Zijn rust is ingegaan, is ook zelf tot rust gekomen van zijn werken, evenals God van de zijne.

Voor dit misbruik van die Bijbeltekst dient hij wel geïsoleerd gelezen te worden. Maar in zo’n diep bedroefde setting neemt niemand de moeite dat ook nog eens na te lezen. De ‘geestelijke’, of wat daarvoor doorgaat, raakt bewogen de kist aan, kijkt er zo schuin naar en zegt: Onze geliefde vriend, die we zo moeten missen, is nu Gods rust binnen gegaan. Eindelijk kan hij nu na een leven vol geweldige werken echt tot rust komen van al zijn werk.’

Hij spreekt nog enige tijd over de hemel, waar geen strijd meer is, geen pijn, geen moeiten. De hemel, plek van altijddurende vreugde en rust. De plek waar deze vriend, die we nog duidelijk in de kist zien liggen, momenteel toch al op vreemde, etherische manier voluit geniet van zijn rust, van Christus aanwezigheid en de daaraan gekoppelde vreugde.

Vraagt nou werkelijk niemand zich af waar die opstanding, die komen gaat, nou nog goed voor mag zijn? Alles waarvoor dat Bijbels nodig lijkt, blijkt deze man volgens de christenheid al te ondervinden. Maar goed, even terugkomend op die tekst. Twee punten:

1. Zijn rust ingaan
2. Tot rust komen van zijn werken

Dat klinkt, dankzij de verkeerde voorstelling van zaken betreffende de dood binnen de christenheid, het merendeel in de oren als doodgaan en naar de hemel gaan. Je hoeft echter maar één vers verder door te lezen en die hele voorstelling valt aan gruzelementen.
Hebreeën 4: 11 Laten wij er dus ernst mee maken om tot die rust in te gaan,

Jij en ik worden er dus toe opgeroepen om er ernst mee te maken om tot die rust in te gaan!

Ajajajaj! Zaten zelfmoordplannen ook al bij je goede voornemens voor 2012? Daar moet je wel ernst mee maken!

Natuurlijk betekent dat het niet. Natuurlijk roept de schrijver van de Hebreeënbrief niemand op tot zelfmoord. Dus staat er een dikke streep door deze zogenaamde pastorale benadering van onze tekst voor uitvaartdiensten.

Rust. Er bestaat vrijwel geen enkel Bijbels onderwerp, waarvan het christelijk leerstelsel zo op haar achterste benen komt te staan als de Bijbelse waarheid over ‘Rust’.
Mattheus 11: 28-30 Kom tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijn, en
Ik zal jullie rust geven; neem mijn juk [De rust, die Hij hier aanbiedt] op jullie en leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en jullie zullen rust vinden voor jullie zielen; want mijn juk [De rust, die Hij hier aanbiedt] is zacht en mijn last is licht.

Wow! Rust in het hier en nu! Dat gelooft toch niemand in de huidige gestreste maatschappij? Nou, in elk geval gelooft de christenheid als systeem hier feitelijk niks van. Zie bovenstaande verschuiving door de ‘geestelijkheid’ van ‘rust’ naar het moment dat je in het graf ligt. Laten we er ernst mee maken om tot die rust, die Christus hier al aanbood, in te gaan.

Tot rust komen van je werken. Ben jij je eigen getob, geren, gesjouw, gedoe voor de Heer, waar de christenheid je toe oproept, al helemaal zat? Goed zo! Dan sta je vlak voor het moment dat je voluit van Gods genade kan gaan genieten. Dump al die werken maar bij de Heer. Laat het maar achter bij het kruis. Aan al dat vlees ben jij met Christus gestorven. Geniet maar van Zijn rust.

Lees nou die brief aan de Hebreeën eens in alle rust door. Het is geschreven aan Joodse gelovigen, Hebreeën. De schrijver van de brief put uit hun rijke geschiedenis om te wijzen op de rust, die Christus schenkt.

Het heeft Israel 40 jaar gekost om het land Kanaän binnen te trekken, hun plek van rust. De oorzaak was dat ze niet konden geloven dat het land hen allang geschonken was door God. Al die 40 jaar hadden ze van die rust kunnen genieten omdat God alles al kant en klaar had. Herken je dit probleem? Je probeert al je hele leven voor God te presteren, terwijl God je voortdurend uit Zijn Woord aanzegt: ‘Alles is al in kannen en kruiken. Je mag van Mijn rust genieten’.

Ik hoor de tegenstribbelingen van de georganiseerde christenheid al weer luid en duidelijk:
‘Als we nalaten wat God ons opdraagt, dan worden we lui en passief!’
Tja, genade is echt een beproeving voor de hyperactieve driften van het ‘christelijk’ vlees.

Laten we op zoek gaan naar onze christelijke verantwoordelijkheid. Ik zal de vraag heel concreet maken: Wat moet ik doen?
Johannes 6: 28 Zij
[de discipelen van Jezus] zeiden dan tot Hem: Wat moeten wij doen, opdat wij de werken van God mogen werken?

Hier had Jezus dus de kans bij uitstek om er direct op te wijzen dat ze een kerkgebouw voor Hem moesten bouwen, dat ze een kerkorganisatie voor Hem in het leven moesten roepen, dat ze de gelovigen op hun verantwoordelijkheid moesten wijzen om te participeren in dit grootse bewijs van toewijding. Kortom Christus had kunnen wijzen op hoe Hij gediend hoorde te worden. Laat Hij dat nou ook precies gedaan hebben.
Luister maar naar Zijn antwoord:
Johannes 6: 29 Jezus antwoordde hen: Dit is het werk van God, dat jullie geloven in Hem, die Hij gezonden heeft.

Laat dat geloven nou ook net een cadeau van God aan ons zijn. Heerlijk rust! Niet pas aan gindse kust. Nu! Geniet ervan!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende