U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Gedachtenflarden

Daar zijn ze weer:
Die beelden uit vergetelheid.
Ze waren weg,
Het geeft me zo'n onzekerheid.
Verdrongen.
Het knakt heel mijn persoonlijkheid.
't getuigenis van stukgeslagen veiligheid.

Zijn warme liefde
onvoorwaardelijk gegeven,
zijn zachte handen
die mij teder strelen,
zijn zorg,
zijn liefde, die mij in zijn armen borg,
zijn steun,
zijn kracht,
waar ik onmachtig nu op leun.

Dan, als bij donderslag
sta 'k midden in 't beleven
van mannen die bij mij de liefde stelen.
Indrukken, diep weggestopt,
gevoelens, heel lang opgepropt,
ze stampen door het heden heen,
vertrappen tot ik moe gestreên
me angstig aan zijn zorg ontruk.
De steun is er, maar die lijkt stuk.

Het zijn alleen herinneringen.
Het zijn geen actuele dingen.
Hij slaat zijn arm weer om me heen
en zegt: Ik laat je nooit alleen.
Al wil je enkel nog maar huilen
om angsten die van vroeger zijn,
je mag nu in mijn armen schuilen.
Ik snap je leed. Ik voel je pijn.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende