U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Veertig Jaren

Alweer veertig jaren terug op een mooie zaterdag
Kwam je daar over de brug, meisje vol van zelfbeklag
Tussen al dat kakelbont, slechts gekleed in stemmig zwart
Was jij de geslagen hond, in je leed totaal verward

Veertig jaar is het geleden in dat grote open veld
Ons gezamenlijk verleden, niets was ons toen nog voorspeld
Maar jij rende naar mijn vriend, wilde weten wie het was
Die jou nu zo onverdiend nog kon trekken uit ´t moeras

Veertig jaren zijn verlopen, maar ik zie nog dat moment
Gods genade legde open wie je nu in Christus bent
`t Zwarte jurkje werd vervangen door een bonte kleurenpracht
Laat het hoofd nu niet meer hangen, het verschil van dag en nacht

Veertig jaren zijn verstreken, maar al na de negende maand
Stond ´k het Ja-woord af te smeken bij mijn lieflijk aanstaand
En toen trouwden we heel vrij met een heel echt hippie-feest
Die huwelijksvrijbuiterij staat me helder voor de geest

==
Kom op meisje, ik wil je gaan vertellen
wat 't voor mij zeggen wil heel dicht bij jou te zijn.
De woorden die nu in mijn hart opwellen,
die koste wat 't wil echt niet te stuiten zijn.

Weet je niet meisje, hoe mooi je wel bent?
Je ogen zijn stralend, eerlijk, oprecht.
Ze zien in mijn hart dat is opengelegd
voor je blik voor de volle honderd procent.

Weet je niet meisje, hoe lief je wel bent?
Je arm is een schuilplaats waar 'k veilig in rust.
Je wakkert me aan met je levenslust.
Zo breek je de muur van m'n isolement.

Weet je wel meisje, je hebt heel m'n hart?
M'n kracht en m'n leven, 't is nu jouw bezit.
Je hebt alles wat los en vast aan me zit.
Het hoort aan mijn meisje, mijn wereld apart.

Kom op meisje, we gaan 't nu beleven
wat 't voor ons zeggen wil nu van elkaar te zijn.
We hebben aan elkaar de jawoorden gegeven,
die koste wat 't wil nooit meer te stuiten zijn.

==
Veertig jaren kwamen gingen, ´t ging zo snel voor mijn gevoel
Baby´s, kleuters, wisselingen, kinderen op de ouderstoel
Want je werd al gauw schoonmama, jij, mijn lieve hippiebruid
En we werden opa, oma, maar ´t verhaal is nog niet uit.

Veertig jaren zon en kleur, maar ook noodweer stormde rond
Angst en transpiratiegeur leek het eind voor ons verbond
Kon ik niet jouw pijn meer delen? Was er niet genoeg gevoel?
Was ik dan die individuele in ons huwelijksgewoel?

In onze liefde zette de storm op.
De wolken van pijn, die pakten opéén.
Wij dachten toen echt: Dit is de eindstop.
De dorens die scheurden ons leven uitéén.
Maar, na de storm breekt de stralende zon door.
Laat de buien maar plenzen. Ze wassen je rein.
De tranen die stromen, die zijn er nu juist voor
om de wond te genezen van de stekende pijn.
Onze liefde in nu juist nog sterker verhevigd.
Het leven is één grote Huwelijksnacht.
De storm heeft de band alleen maar verstevigd.
't Is meer dan ik ooit had gedroomd of verwacht.
Ja, na de storm breekt de stralende zon door.
Laat de buien maar plenzen. Ze wassen je rein.
De tranen die stromen, die zijn er toch echt voor
om de wond te genezen van de stekende pijn.
De wond te genezen van de stekende pijn.
Echt, na de storm!

En al worden we ook honderd, jij blijft steeds mijn grootste schat
Jij bent wat mij verbijzondert, zo exceptioneel als wat
En genade blijft ons dragen want Gods liefde eindigt niet
Al zijn wij stokoud van dagen, ´t beste ligt nog in ´t verschiet

Alweer veertig jaren saam. Reden voor veel dankbaarheid
Voor altijd in God aangenaam, geplaatst in heel Zijn waardigheid
Die rijkdom gaat zo´n heel stuk verder en overwint dan zelfs de dood
Dan staan we op, spectaculairder, als Christus eigen deelgenoot

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende