U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Ver Van Gods Vaderhart

Mattheus 23:27 Wee jullie, schriftgeleerden en Farizeeën, jullie huichelaars, want jullie lijken op gewitte graven, die er van buiten wel mooi uitzien, maar van binnen vol zijn van doodsbeenderen en allerlei onreinheid.
De oudste zoon en de jongste zoon staan feitelijk innerlijk beiden op dezelfde bodem! Daarvoor hoeven we alleen maar even terug naar de start van deze gelijkenis. Dan blijkt namelijk dat deze oudste zoon, ondanks dat hij op het terrein van Vader is gebleven, net zo weinig tot geen relatie met Vader had als de jongste zoon. Hij wist zijn broer wel te veroordelen toen die zijn Vader voor dood verklaarde met zijn erfenis op te eisen. De oudste zoon heeft daarmee echter stilzwijgend zijn eigen eerstgeboorterecht verzilverd, waarmee hij eigenaar van het huis en het veld werd.

Hoewel zo dichtbij, had hij evenals zijn jongere broer Vader gewoon dood verklaard. Geen relatie, maar uiterlijk schijnbaar een mooie façade van uiterlijk gedrag en goede werken, oftewel zijn slavendienst op het veld. De wettisch godsdienstige leiding van het volk speelde een mooi uiterlijk toneelstuk van vroomheid en toewijding voor een God die feitelijk door hen dood verklaard was.

De jongste zoon was in een ver land. Deze oudste zoon was op een ver veld. Beiden even ver van Vader. Hoever weg blijkt wel doordat hij op dat verre veld niets van de feestvreugde had gehoord.
Lukas 15: 26 Toen hij dicht bij huis kwam, hoorde hij muziek en dans.
Hij moest eerst wat dichterbij komen. Feestvreugde draagt ontiegelijk ver, zeker op die stille velden. Maar op zijn slavenwerkplek had hij niks gehoord. Dat was dus echt ver weg.

Daar zitten die experts in ethische keuzes aan de rand van het publiek te luisteren terwijl Jezus hun positie in deze oudste zoon tekent. Al die tijd waren ze al bezig hun oordelen en kritiek te verwoorden, maar nu hadden ze binnen deze gelijkenis een vertegenwoordiger. Zo weet Jezus als het ware hen deze gelijkenis binnen te zuigen. Zij veroordelen smadelijk die vrolijke omgang van Jezus met dat gepeupel. Nu hadden ze gelukkig ook binnen deze gelijkenis iemand die met hun eigen veroordelingen rondslingert. ‘Briljant! Grandioos! Zet hem op, man!

De wettische geest begrijpt niks van God. God is liefde. Dat is Zijn wezen. Dat gaat er niet in als je wettisch denkt. Goddelijke genade is onverteerbaar voor wettische denkers. Genade maakt geen onderscheid tussen harde zwoegers en luie opdonders. Onrechtvaardig is genade in de ogen van de wettische geest. Als bij slaven moet de zweep erover. Het vroom godsdienstig publiek heeft dit geprogrammeerde denken. De oudste zoon verwoordt dit binnen de gelijkenis.

Met dit slaafs geprogrammeerde denken van de godsdienst was het ook vanzelfsprekend dat ze Jezus totaal niet begrepen. Hij is het beeld van deze God, die liefde is, die in genade handelt. Dat spoort niet met wettische godsdienst. Nu horen ze een gelijkenis uit de mond van deze Jezus en eindelijk is er een vogel die wel helemaal spoort met hun denken, die oudste zoon. Speciaal voor hen spreekt de Heer daarom dan ook deze gelijkenis uit.

De hele gelijkenis door hadden ze zich mateloos geërgerd aan die jongste zoon, die zich zo verontreinigd had. In hun eigen slaafse denken zagen ze de overeenkomsten niet tussen de oudste en jongste zoon. Nee, het enige wat hen opviel was dat er geen enkel greintje zelfrechtvaardiging bij deze jongste zoon aanwezig was. Nergens probeerde hij zich eerst goed op te poetsen. Nergens enige reiniging of heiliging! Die jongste zoon was zo totaal niet hen! En dan zet die vader zichzelf ook nog eens helemaal voor schut door zijn jongste zoon zo schandalig te behandelen. Nog geen standje of vermaning kon eraf! De gelijkenis was één grote ergernis!
Maar gelukkig, nu komt er dan toch eindelijk iemand waar ze zich wel mee kunnen identificeren, iemand die weet wat eervol gedrag is en hij nadert nu het huis.

Wat denk je? Kent Vader Zijn oudste zoon? Kent God de Farizeeën en schriftgeleerden? Kent God het hart van de vrome godsdienst? Weet Hij wat er daar speelt? O ja. Vader weet dat de oudste zoon Hem feitelijk al dood verklaard heeft. Vader weet dat er in werkelijkheid geen echte belangstelling voor Hem bij die oudste zoon leeft. Vader weet dat hij niet kan meeleven met Zijn vreugde. Hij weet dat die niks geeft om zijn jongere broer. Hij weet dat de enige eer die de godsdienst zoekt de eigen eer is en niet Gods eer. Die oudste zoon is een Farizeeër! Wat kan je anders van een Farizeeër verwachten?

O ja, wettische godsdienst is druk bezig op het terrein van Vader. Natuurlijk doet hij druk en plichtsgetrouw. Nauwgezet wijst hij vanzelfsprekend op wat Vader wel gezegd mag hebben, wat moet gebeuren. Hij toont een ieder die het maar wilt zien en horen zijn geweldige gesprekken met Vader in mooie gebeden. Als er iemand religieus overkomt, dan is hij het wel. Uiterlijk houdt hij de schijn zeer hoog.
Mattheus 23:14 Wee jullie, Schriftgeleerden en Farizeeen, jullie huichelaars, .... terwijl jullie voor de schijn lange gebeden uitspreken.
Markus 12:40 die ... voor de schijn lange gebeden uitspreken:
Lukas 20:47 die .... voor de schijn lange gebeden uitspreken;


Lukas 15: 26 Hij hoorde muziek en dans.
Muziek en dans. De Heer mag het dan wel hier in de gelijkenis als iets positiefs van Vader naar voren brengen, nog altijd is dit binnen wettische godsdienst een heet hangijzer. Eigenlijk zijn die Farizeeën en schriftgeleerden nooit echt verdwenen.

De godsdienstige leiders van het volk Israel knarsten hun tanden als ze zagen hoe zo’n plezier de Heer had met hoeren en tollenaars, ja met zondaren. Let wel, die uitdrukking ‘zondaren’ was hier absoluut geen religieuze geuzennaam, die het inmiddels binnen de christenheid geworden is. Men noemt zichzelf tegenwoordig graag (ten onrechte, Romeinen 5: 8) een verloste zondaar. Maar net als die Farizeeën en schriftgeleerden houdt men zich in de kerk dan wel afgezonderd van het minste van het minste.

Het is wat! Christenen die zichzelf verloste zondaren noemen, maar geen omgang met echte zondaren beoefenen, laat staan er feest mee vieren. De uitdrukking ‘verlost’ werkt dan blijkbaar als een soort schrikdraad voor niet verlosten. Wat dat betreft hebben die Farizeeën en schriftgeleerden helaas een zeer grote groep erfopvolgers. Toegewijd, maar ver van Gods Vaderhart.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende