U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan 2

Het Getuigenis Van De Opgewekte Heiligen

Toen de Heer Jezus op de derde dag opstond uit het graf wekte Hij ook nog eens een hele groep mensen uit het graf. Die mensen waren bedoeld als een getuigenis van de opstandingskracht van Christus. Maar vergeefs zal je naar Bijna Dood Ervaringen zoeken in de Bijbel. Toch zeker een grootse kans? Nee. Die mensen waren ingeslapen en werden door de Heer wakker geroepen. Daar waren dus wel mensen met een getuigenis van de kracht van God, maar zonder herinneringen aan de dood. Logisch, ze waren ingeslapen. Daar is geen bewustzijn.

Mattheus 27: 52-53 De graven gingen open en veel lichamen van de ontslapen heiligen werden opgewekt. En zij gingen uit de graven na Zijn opstanding en kwamen in de heilige stad waar zij aan velen verschenen.
Een andere vraag, die hierbij opduikt is: Zijn deze mensen weer opnieuw gestorven? Dat lijkt me wel vanzelfsprekend.
1 Corinthe 15: 22-24 Evenals in Adam allen sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden. Maar een ieder in zijn eigen orde: de eersteling Christus, daarna die van Christus zijn, bij Zijn komst. Daarna is de voltooiing.

Het bijzondere aan het echte opstandingswerk van de Heer is dat alle mensen in Christus levend zullen worden. Niemand uitgezonderd. Maar wat betekent dat? Valt zoiets als deze hele groep mensen die opeens wakker gemaakt worden door de Heer daar ook onder? Vallen die BDE´s daar misschien ook onder?

Paulus geeft in dit hoofdstuk in Corinthe de volgorde van gebeurtenissen weer van dat levend gemaakt worden in Christus, die ieder mens zal ondergaan. Even concreet als de dood voor ieder mens in Adam nu heerst in deze wereld, zo concreet zal het Leven voor ieder mens in Christus gaan heersen. Maar in dat leven is dus een volgorde aangebracht. Christus is de eersteling, Die van Christus zijn komen aan de beurt bij Zijn komst. De overige mensen zullen in de voltooiing van dat Leven een plaats hebben. Deze gebeurtenis van wakker geroepen ingeslapen heiligen past dus helemaal niet in die lijn. Het wordt er niet genoemd. Het zal ook blijken iets heel anders te zijn.

Toen Jezus opstond uit de dood werden ook deze ontslapen heiligen opgewekt. Het taalgebruik is soms een beetje verwarrend. Bij óntslapen´ krijg je taaltechnisch enigszins de indruk dat iemand uit de slaap wakker wordt. Het voorvoegsel ´ont´ geeft in onze taal nou eenmaal het gevoel van een tegenstelling. (Voorbeeld: Na een tijd met iemand meegelopen te zijn ontloop je hem ineens. Een tegenstelling). Dat is een Nederlandse verwarring door de taal. Iemand die in de Bijbel beschreven wordt als gestorven, die is ontslapen. Het Griekse woord ´kormao´ betekent hier letterlijk ´in slaap zijn´. Er is geen bewustzijn. Die doden slapen. Het zijn ingeslapen heiligen. Ervaringen zoals die bij BDE´s naar voren komen worden door deze in slaap zijnde doden dus niet opgebouwd.

Hier in Mattheus 27 staat nu opeens iets onvoorstelbaars. Bij de opstanding van Christus worden deze ingeslapen heiligen wakker gemaakt. Dat is de letterlijke betekenis van ´opwekking´, ´wakker gemaakt worden´. Als deze mensen niet alleen opgewekt waren geworden, maar echt opgestaan zouden zijn in de betekenis van 1 Corinthe 15, dan zou er inderdaad geen enkele sprake kunnen zijn geweest van nog eens een dood of sterven daarna. Maar dan had er ook daadwerkelijk iets aan deze mensen lichamelijk plaats gevonden.

Wij mensen hebben volgens 1 Corinthe 15 een ziels lichaam, oftewel een lichaam dat door onze uiterlijke zintuigen wordt beheerst. Ook houdt dat in dat ons lichaam uit vlees en bloed bestaat. Ook houdt dat in dat ons lichaam vergankelijk is, oftewel we zijn op weg naar de dood. Ook betekent dit dat ons lichaam geen eer of heerlijkheid bezit. Ook betekent dit dat ons lichaam, ja ikzelf, gekenmerkt wordt door zwakte. Ons hele doen en laten als mens wordt in 1 Corinthe 15 daarom een zaaien genoemd in zo´n lichaam door de ziel beheerst, een zaaien in vergankelijkheid, een zaaien in oneer en een zaaien in zwakheid. En ja, in zo´n bestaan drijft dat ons uit naar de rijkdom van genade, die nou juist in onze zwakheid werkt.

Deze ingeslapen heiligen, die bij de opstanding van Christus wakker gemaakt zijn, waren een getuigenis van de kracht van Christus opstanding. Hij was de eersteling in de volgorde van opstanding. Daar wordt in 1 Corinthe 15 niemand extra bij die eersteling vermeld. Christus is die eersteling. Dan een heel tijdsgat om daarna een opstanding van hen die van Christus zijn bij Zijn parousia (Zijn aanwezig zijn op deze aarde). In die tussentijd vond deze wakker making van die ingeslapen heiligen plaats. Zij kregen nog wat extra zaaitijd.

Daartegenover: Wat er gebeurt bij de concrete opstanding is wat Paulus beschrijft:
1 Corinthe 15: 53-54 Dit vergankelijke moet onvergankelijkheid aandoen en dit sterfelijke onsterfelijkheid aandoen. En wanneer dit vergankelijke onvergankelijkheid zal aangedaan hebben, en dit sterfelijke onsterfelijkheid zal aangedaan hebben, dan zal het woord vervuld worden, dat geschreven staat: ‘De dood is verslonden tot overwinning.
De eersteling bij wie dit plaatsvond was Christus. Hij verscheen aan de Emmausgangers en wandelde zo´n 15 km met hen op zonder dat ze Hem herkenden. Hij was veranderd/verheerlijkt. Tot 3 dagen terug waren ze drieënhalf jaar met Hem opgetrokken. Maar ze herkenden Hem niet. Hij was veranderd/verheerlijkt.
Tomas herkende Hem pas toen hij zijn hand in Zijn zijde stak. De Heer verscheen aan Zijn volgelingen in een afgesloten huis. Geen probleem. Materie had geen grip op Hem. De Heer had daar dat onvergankelijk, verheerlijkt lichaam. Hij was veranderd/verheerlijkt.
Zo´n getuigenis lees je niet over deze heiligen. Het ging er zelfs juist om dat ze wel herkend zouden worden met hun gewone lichaam. Zij zouden een getuigenis van God zijn. Het wakker worden uit de dood was dus niet door God bedoeld om met grandioze verhalen over de hemel rond te trekken. De opstandingskracht van God was het getuigenis.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende