U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Welke Plek Heeft De Wet In Onze Tijd?

Ondanks de uitgesproken heldere Bijbelse uitspraken blijft deze vraag telkens terugkomen. Vanuit twee van zulke absolute uitspraken in de Bijbel wil ik de Bijbel zelf het antwoord laten geven.

Efeze 2: 14-15 Christus is onze vrede, die de twee één heeft gemaakt en de tussenmuur, die scheiding maakte, de vijandschap, weggebroken heeft, doordat Hij in zijn vlees
de wet van de geboden, in inzettingen bestaande, buiten werking gesteld heeft, om in Zichzelf, vrede makende, de twee tot één nieuwe mens te scheppen,

Dit is de enige maal dat het Griekse woord ‘Nomos’ voor ‘wet’ in de late brieven gebruikt wordt. Het staat hier direct in relatie tot de vorming van die ene nieuwe mens, de Gemeente, het Lichaam van Christus.

Voor de Gemeente, waar wij dus toe behoren, is de wet van de geboden, die in inzettingen bestaat, buiten werking gezet.
Het Griekse werkwoord ‘katargeo’, dat hier met ‘buiten werking stellen’ vertaald is, betekent: ‘volkomen vernietigen’, ‘buiten werking zetten’, ‘van kracht beroven’, ‘afschaffen’ of ‘beëindigen’. Eigenlijk is dit woord voor geen enkele tweeërlei uitleg vatbaar.

Wat betekent dit nu voor de gelovige die nu, heden ten dage, tot de Gemeente, het Lichaam van Christus behoort? Dat betekent zonder meer dat de wet van de geboden, die in inzettingen bestaat, 0,0000000% invloed heeft op zijn of haar praktijk van het geloofsleven!

Er is nog een andere Nieuw Testamentische Bijbelplaats waar deze twee woorden ook samenkomen. In de Romeinenbrief wordt in één tekst dit Griekse woord ‘Nomos’ voor ‘wet’ ook verbonden aan dit radicale werkwoord ‘katargeo’, voor ‘buiten werking stellen’. Pas op! Hier wordt exact de tegenovergestelde conclusie getrokken!
Romeinen 3:31 Stellen wij dan door het geloof de wet buiten werking? Volstrekt niet; veeleer bevestigen wij de wet.

Waar in Efeze de enige juiste conclusie kan zijn dat de wet voor de gelovige tegenwoordig geen enkele, maar dan ook geen enkele invloed heeft, is de conclusie in de Romeinenbrief dat de wet voor de gelovige uit die tijd alle gezag en invloed heeft. De wet wordt daar absoluut niet buiten werking gesteld. Nee, de praktijk van de gelovige bevestigt de wet!

Het is me al meerdere keren overkomen dat ik voor ketter ben uitgemaakt omdat ik dit soort Bijbelteksten gewoon zo letterlijk laat staan zoals ze er staan. Voor mij is het namelijk zo logisch, zo vanzelfsprekend dat God totaal anders handelt met de gelovigen uit de Romeinenbrief dan met de gelovigen uit de Efezebrief.

Hoe wil iemand, die de Bijbel serieus neemt en de Bijbel als het gezaghebbende Woord van God ziet, toch deze tegenovergestelde uitspraken verenigen? Gelovigen die het een grote misdaad vinden om verschillen te zien, ook al staan ze er nog zo nadrukkelijk, zullen al hun vergeestelijkings-technieken in de strijd gooien om deze uitspraken van Paulus met elkaar te verzoenen.

Laten we nou eens een kijkje nemen bij hen die de overgrote meerderheid van het zogenaamde Bijbelgelovig christendom uitmaken: De gelovigen die de wet nog het volle gezag geven. Hier komt een slim gevonden omtrekkende beweging bij de Efezetekst:

We weten allemaal toch wel dat de wet geen vijandschap is? Nee, dat is niet de wet! Het was ook niet de wet die Joden en Heidenen tegen elkaar ophitsten. Nee, de frictie ontstond bij de verschillende culturen. Beiden hadden totaal verschillende gebruiken, waardoor ze steeds sterker tegenover elkaar stonden. In het oog van beide culturen was het grote onderscheid: de wet. Die werd daarmee het symbool van hun vijandschap als diverse groeperingen in het land. Toen de grote vijandschap tussen beide groepen wegviel, doordat ze beide gingen geloven in Christus, toen viel de symboliek van de wet als vijandschap ook weg.’

Ik citeerde hier niet letterlijk omdat dit betoog hele bladzijden achter elkaar vulden om tot deze conclusie te komen. Ze verklaren echter dat hier wel staat dat de wet buiten werking is gesteld, maar dat dit betekent dat de wet niet buiten werking is gesteld. De wet functioneert alleen niet meer als symbool van de vijandschap tussen beide groepen. Als je dan bijvoorbeeld de Romeinenbrief erbij neemt dan blijkt dat die wet, die eerst zo’n symbool van vijandschap was, nu hun gezamenlijke aanwijzing is voor de christelijke praktijk.

Ik ken dit theologisch foefje tot in den treure. Vroeger had ik bij heel veel Bijbelgedeelten dat ik telkens opnieuw naar de uitlegboekjes moest grijpen om het hele betoog weer op de rit te krijgen hoe ik het moest zien. De Bijbel zei, volgens die uitleggingen, dan wel het ene maar bedoelde in feite het andere te zeggen.

Toen ik dat aan de kant gooide en de Bijbel simpel letterlijk ging nemen zoals het er staat, werden verschillende bevriende broeders vijandig gezind, maar voor mij ging eindelijk de Bijbel open. De Bijbel meent echt wat die zegt! Wat geliefde broeders ook mogen beweren.

Bij die Bijbeltekst uit Romeinen gebeurt in de evangelische wereld, waar men overtuigt is dat in het hele Nieuwe Testament geen plek is voor de wet, precies hetzelfde. Okay, Paulus zegt daar dus letterlijk dat de wet volstrekt niet buiten werking wordt gesteld door het geloof, maar dat kan je, volgens hen, toch echt niet zien als dat we daaruit kunnen concluderen dat hij stelde dat de wet nog steeds gold.

Die gelovigen beginnen aan de andere kant, dus bij die tekst uit Efeze, en vinden daarin de goedkeuring om de tekst in Romeinen te verdraaien. Ja, stelt men dan, het is in het werk van Christus dat de wet volledig bevestigd wordt en dat werk van Christus is toegepast op ons leven. Vandaar dat wij, volgens de Romeinenbrief, die wet niet meer hoeven te bevestigen.

Beide groeperingen beweren feitelijk dat Paulus in één van die twee uitspraken glashard heeft zitten liegen. Dat beweren ze over de geïnspireerde Schrift. Wie krijgt daar dus eigenlijk vanuit het orthodoxe christendom de schuld van. Juist, God!
Nee, je moet niet bij God zoeken naar de waarheid. Je moet bij de exegeseboekjes zijn voor de gezonde leer.’ Eigenlijk verklaren ze dat.

Beide Bijbelteksten staan tegenover elkaar. Paulus zegt in de Romeinenbrief dat de wet niet buiten werking is gesteld. In Efeze zegt hij dat de wet buiten werking is gesteld. Beide uitspraken zijn niet verwarrend, maar verhelderend, als we de rest van het Nieuwe Testament ook letterlijk nemen.

Lukas 22:20 Deze beker is het nieuwe verbond..
1 Corinthe 11:25 Deze beker is
het nieuwe verbond.
2 Corinthe 3:6 die ons ook bekwaam gemaakt heeft om dienaren te zijn van
een nieuw verbond
Hebreeën 8:8 Er komen dagen, spreekt de Here, dat Ik voor het huis van Israël en het huis Juda een nieuw verbond tot stand zal brengen,
Hebreeën 8:13 Als Hij spreekt van
een nieuw verbond, heeft Hij daarmede het eerste voor verouderd verklaard.
Hebreeën 9:15 Daarom is Hij de middelaar van
een nieuw verbond,
Hebreeën 12:24 Jezus, de middelaar van
een nieuw verbond,

In de Evangeliën, Handelingen, de brieven van Petrus, Jacobus, Judas, Johannes en al de vroege brieven van Paulus wordt het aardse volk van God aangesproken, Israël. Met hen wordt ook zoals beloofd in de profetieën het Nieuwe Verbond gesloten.

Romeinen 9:4 Zij zijn Israëlieten, voor hun is de aanneming tot zonen en de heerlijkheid en de verbonden en de wetgeving en de eredienst en de beloften;
Voor Israël zijn de verbonden. Voor hen is ook de wetgeving.

Eigenlijk is daar alles al mee gezegd, als we het gezag van de Bijbel accepteren. Ik zal proberen het nog iets verder uit te werken.

Israël was als vrouw verbonden aan God (oude verbond).
Jeremia 3:8 Ik [God] zag, toen Ik Afkerigheid, Israel, vanwege de oorzaak van haar echtbreuk, verstoten en haar de scheidbrief gegeven had,
God en Israël zijn gescheiden. Het oude verbond is verbroken.

God zal opnieuw met Israël trouwen.
Jeremia 31: 33 Dit is het verbond, dat Ik met het huis van Israel sluiten zal na deze dagen, luidt het woord van Yahweh: Ik zal mijn wet in hun binnenste leggen en die in hun hart schrijven, Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn.

Evenals dat in Exodus Het volk in de woestijn het trouwboekje (de wet) kreeg bij haar huwelijk (oude verbond) met Yahweh, zo zal de Heer bij hun hertrouwen (nieuwe verbond) opnieuw voor het trouwboekje zorgen, maar dan in hun binnenste. Vandaar dat als iemand onder dat nieuwe verbond naar de Geest wandelt, hij of zij vanzelfsprekend de eis van de wet ook vervult.
Romeinen 8: 4 opdat de eis van de wet vervuld zou worden in ons, die niet naar het vlees wandelen, doch naar de Geest.

Onder het nieuwe verbond had je niet dat de twee, zoals Jood en heiden in de efezetekst genoemd worden, tot één gemaakt zijn.
Romeinen 2:9 eerst de Jood en ook de Griek;
Romeinen 2:10 eerst de Jood en ook de Griek.

De jood had de voornaamste plek onder het nieuwe verbond. De heiden stond tweede. In Handelingen 15 wordt die indeling nog helderder doordat de Jood ijverig bleef in de gehele wet en de heiden die bij dat Joodse getuigenis werd gevoegd slechts een summiere samenvatting kreeg.

Efeze 2 spreekt niet van een volk, ook niet van een bruid. Nergens lees je van een verbond en ook nergens lees je van het houden van de wet. Er is hier sprake van een nieuwe mens. Dat is de Gemeente, het Lichaam van Christus.

Met je eigen lichaam sluit je geen verbond. Tussen jou en je eigen lichaam ligt ook geen eis van enige wet. Jij bent je lichaam. Je bent onlosmakelijk verbonden. Dat is onze positie als leden van het Lichaam van Christus. Hij werkt Zijn leven in ons uit door genade.

Waar men zich op de positie van wet plaatst is men in onze tijd er absoluut niet zeker van dat God dat leven naar de wet ook zal uitwerken. Dat is namelijk niet onze positie. Men plaatst zich daardoor dan ook terug op uitsluitend de menselijke eigen mogelijkheden. We zullen het wel zelf moeten proberen omdat God dit niet werkt.

Uit de praktijk blijkt ook dat de gelovigen die zich naar de wet willen voegen totaal de plank misslaan. Men doet in de verste verte totaal niet wat de wet aangeeft. In Ezechiël 40 t/m 48 zien we wat Gods Heilige Geest uitwerkt onder het Nieuwe Verbond. De sabbat wordt weer geheiligd. De tempeldienst wordt weer in ere hersteld en als een aanschouwelijke powerpoint presentatie wordt de totale offerande uitgevoerd om het werk van de Messias telkens opnieuw in herinnering te brengen.

Nee, de christenheid die voor het grootste deel de wet als handleiding gebruikt viert feestdagen die nergens in de Bijbel afgetekend worden als door Gods Geest bewerkt. Men gebruikt een dag in de week om samen te komen als gelovigen, die niets met een sabbat te maken heeft. Bovendien is het kenmerk van een rustdag nergens terug te vinden.

Begrijp me goed. Dat is allemaal ook nergens voor nodig. Gods Geest werkt dit ook niet in deze tijd. Dat komt omdat de wet ook in geen enkel hart van welke gelovige dan ook functioneert. Dat komt omdat het Nieuwe Verbond nergens werkt.

Als God in deze tijd alle geestelijke zegeningen in de hemelse werkt, waarom zouden we daar dan niet van gaan genieten? Waarom zouden we ons niet meer bezig houden met die geweldig hoge en rijke positie die we nu in Christus mogen innemen. Straks mogen we van dat Nieuwe Verbond genieten als we in die hemelse Bruidegom in het huwelijk treden met Zijn aardse volk, Israël.

Dat wordt zeker genieten in het Nieuwe Verbond. Maar nu zijn we al zo rijk gezegend in Christus! Ontdek die schatten! Geniet ervan! En wat de wet betreft. Nu zijn we volkomen vrij van de wet. Wat denk je hoe het er straks voor ons voor zal staan als we in de Bruidegom deel uitmaken van het Nieuwe Verbond?

Wie zal tijdens het Nieuwe Verbond naar Christus toestappen en de woorden uitspreken: ‘Je zal je naaste wel liefhebben!’ Hoezo? Heeft Hij dat niet bewezen dan? Hij is liefde! Daarmee staat Hij boven de wet en wij in Hem. Grandioze toekomst! Maar houd je voorlopig nu maar bezig met al die rijkdom die je nu al in Christus bezit.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende