U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Waar Kijk Je Naar?

Alleen God kan vergeven. Als wij vergeving als voorwaarde voor herstel naar voren brengen zadelen we het slachtoffer met een nog grotere pijn op als die hij of zij al heeft. Voordat we verder gaan met de studie wil ik daar eerst een plaatje van tekenen.

Nu eerst de film van de badgast en de zeemeeuw als illustratie.
Samen met zijn vrouw liep hij 's avonds nog even lekker uit te waaien op het strand. Het was lekker rustig, het enige dat je hoorde waren de bruisende golven van de branding. Terwijl ze gearmd naar de ondergaande zon stonden te kijken vloog daar ineens een zeemeeuw over. Juist, uitgerekend boven zijn hoofd, liet dat beest iets vallen. "Plashh", precies op het puntje van zijn neus. Zo'n hele klodder. Witheet trok de man weg. De rust was gelijk vergaan. Met gebalde vuisten naar dat beest uitgestrekt schreeuwde de beste man: "Kom terug, jij, jij mormel! Ik blijf hier staan totdat jij hoogst persoonlijk dit vuil van mijn neus hebt afgeveegd!" Maar de zeemeeuw vloog weg. "Kom terug!" bleef de man roepen, 'jij hebt me dit aangedaan, jij zal dit weer in orde moeten maken!"

Geen Schade Beperking
Zijn vrouw had inmiddels een zakdoek tevoorschijn gehaald en wilde de schade al ongedaan maken. "Nee," riep hij, "geen denken aan! Jij hebt dit niet op mijn neus laten vallen! Dat beest zal het zelf weer in orde moeten maken." De man bleef bij zijn standpunt en bleef de verdere avond op de uitkijk naar de schuldige. Zijn vrouw bleef, met haar simpele oplossing van de zakdoek, naast hem staan wachten.

Bron Van Hilariteit
De volgende dag op kantoor had hij behoorlijk veel uit te leggen. Het meest beroerde was dat hij de bron van algehele hilariteit werd. "En dat alles," dacht hij, “is de schuld van dat rotbeest”. Het werd in de loop van de dag steeds moeilijker om te funktioneren op zijn werk. Hetgeen wat hij heel goed zag was die kwak op zijn neus. Daar omheen te kijken was vrijwel onmogelijk. Aan het eind van de werkdag begon het ook nog een geur te verspreiden. Kollega's liepen nu met een ruime boog om hem heen.

Nog Steeds Geen Schadebeperking
Thuis wachtte zijn vrouw in de deuropening met de zakdoek in haar hand. "Nee," zei hij toen hij thuis kwam. “Het is de schuld van die zeemeeuw. Hij zal dat ook weer in orde moeten maken." Die avond stonden ze er weer op het rustige strand, maar bij hem was de rust weg. "Zal ik het dan toch maar afvegen?" vroeg ze weer. "Nee," riep hij, "het is dat beest die me deze ellende bezorgd heeft. Die moet het goed maken!".

Ontslag
De volgende dag wachtte hem een nog onaangenamer verrassing. Nauwelijks op zijn werk gearriveerd werd hij bij de direkteur geroepen.
Het disfunctioneren van zijn medewerker was hem ter ore gekomen en hier moest vandaag nog een eind aan komen. Gebeurde dit niet dan is hierbij onze beste vriend op staande voet ontslagen.
Veel en veel vroeger dan andere dagen kwam hij die dag gebroken thuis. 'Het is allemaal de schuld van die verr.......zeemeeuw," tierde hij tegen zijn vrouw. "Ik, ik ga weer naar het strand. Hij moet en hij zal het in orde maken!"

Zo Simpel Is Het Niet
Omstreeks het avondeten kwam hij thuis, een rottende geur om zich heen verspreidend. "Ik kan het zo met mijn zakdoek wegvegen," zei zijn vrouw, "dan kunnen we daarna eten en dan gaan we nog op verjaarsvisite bij je broer." "Mens, doe niet zo simplistisch," riep hij verachtelijk, "zo makkelijk is het niet."

Familiefeestje
Die avonds staan ze bij zijn broer op de stoep. Het hele huis is vol met familie en kennissen. Het is een gezellige drukte. De broer komt aan de deur en ruikt gelijk de onaangename geur. "Wat heb jij nou? Zeg, je komt ons feest toch niet verzieken?" Feestgangers komen kijken wat er bij de deur aan de hand is. "Bah," roept de één, "moet je zo op het feest van je broer verschijnen?" vraagt de ander. Iedereen geeft te kennen dat ze hun feest niet willen laten bederven.
Zo Simpel
In de auto barst hij in huilen uit. "Niemand moet me meer! Niemand geeft om mij! Niemand houdt van me!" Zijn vrouw slaat haar arm om hem heen. "Ik hou van je," zegt ze en drukt een stevige kus op zijn mond. Hij kijkt haar recht in de ogen en ziet liefde. Dan laat hij zijn neus met de zakdoek schoon poetsen.

Waar Kijken We Naar?
Het wezenlijke probleem is feitelijk deze vraag. We kunnen natuurlijk blijven worstelen over onvoorwaardelijke of voorwaardelijke vergeving. In beide gevallen is het antwoord op dit immense probleem dat de aandacht niet op de wond of de veroorzaker van de wond gericht blijft, maar op de Heer zelf. Op dat simpele, maar voor de vleselijke mens o zo moeilijke, antwoord komen we later nog uitgebreid terug.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende