U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Uiterlijk Godshuis

Een schaduw is een donker plaatje. De werkelijkheid is licht en leven. We zagen bij Adam en de offer dat je vanuit het zwarte plaatje tot een foutieve conclusie kan komen. We weten ook dat die conclusie nog veelvuldig door godsdienst getrokken wordt.

Nu komen we bij ons laatste schaduwplaatje. Hier lijkt het zelfs alsof de schaduw in de christenheid en zelfs in de evangelische wereld nooit ingelost is door de werkelijkheid.

Hebreeën 8: 5 Dezen verrichten slechts dienst bij een afbeelding en schaduw van het hemelse, blijkens de godsspraak, die Mozes ontving, toen hij de tabernakel zou gereedmaken. Zie toe, zegt Hij immers, dat je alles maakt naar het voorbeeld, dat je getoond werd op de berg.
Mozes kreeg een blik in de hemel en zijn werk dat daarop volgde in het bouwen van een huis voor God was daar alleen maar een schaduw van.

Godsdienst heeft nog altijd het idee dat God in grote Christelijke kathedralen, Joodse tempels of Islamitische moskeeën gediend wordt. Ook de evangelische wereld heeft vaak toch een bepaalde geestelijke waarde hangen rondom het Godsgebouw.
Handelingen 17: 24-25 De God, die de wereld gemaakt heeft en al wat daarin is, die een Heer is van hemel en aarde, woont niet in tempels met handen gemaakt, en laat Zich ook niet door mensenhanden dienen, alsof Hij nog iets nodig had, daar Hij zelf aan allen leven en adem en alles geeft.

Je merkt dat alle uiterlijke zaken die je in godsdienst als vanzelfsprekend tegenkomt zijn oorsprong heeft in een schaduw, een zwart beeld van de werkelijkheid. Het lezen van de schaduw in het licht van de werkelijkheid lukt zelfs de meest evangelische groep, die toch redelijk vrij van traditionele opvattingen lijkt te staan, nog altijd niet.

De werkelijkheid is Christus. In Hem zijn we allemaal aan elkaar verbonden. Daar is geen structuur, geen vereniging, geen organisatie, niets voor nodig. De eenheid van de gemeente, het Lichaam van Christus is een feit. Dat feit is onze geestelijke werkelijkheid.

Natuurlijk kunnen we aan ons verlangen om elkaar op te zoeken en regelmatig samenkomsten te houden toegeven. Dit is echter niet de geestelijke werkelijkheid van de gemeente. Dit is slechts het resultaat van ons persoonlijk verlangen. Eigenlijk net zoals een visvereniging een structuur zoekt om elkaar op te zoeken om toe te geven aan hun liefde voor vissen.

Als we aan ons samenkomen dan ook al de naam ‘gemeente’ geven, doen we feitelijk alsof onze structuur iets met die geestelijke werkelijkheid in Christus te maken heeft. We brengen dus zelf weer opnieuw schaduw aan op het duidelijke plaatje in Christus.

Als we aan de structuur van ons eigen verlangen ook nog een bovenlaag van oudsten en opzieners toevoegen, dan vormen we het plaatje steeds meer naar het voorbeeld van de Joodse synagogen, zoals dat ook nog functioneerde voordat het geheimenis betreffende de gemeente openbaar werd gemaakt.

Ieder is natuurlijk vrij om te handelen naar eigen inzicht. We hoeven elkaar er ook niet op te beoordelen. Het probleem is echter wel dat het vrije zicht ook in de evangelische wereld behoorlijk vertroebeld is door dit soort uiterlijke vormen, waar de geestelijke werkelijkheid Christus is.

Er zijn gelukkig gelovigen die ondanks de uiterlijke vorm van een kerkelijke structuur toch zicht krijgen en houden op de werkelijkheid.
Ikzelf ben eigenlijk een voorstander ervan om elke Bijbelse benaming voor de kerkelijke structuur, zoals gemeente, kerk, vergadering, maar ook oudstenraad en opzieners, helemaal achterwege te laten en te kiezen voor een seculaire benaming als vereniging met een bestuur o.i.d. Daarmee wordt in elk geval de indruk vermeden dat dit een uitdrukking is van een geestelijke werkelijkheid.
Colosse 2: 17 dingen, die slechts een schaduw zijn van hetgeen komen moest, terwijl de werkelijkheid Christus is.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina