U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Het Spijt Mij

Rokers, drinkers, zwervers, bedelaars, drugsverslaafden, popsterren, andersdenkenden, homos, lesbiennes, voorstanders van abortus en euthanasie, lichamelijk en verstandelijk gehandicapten, evolutionisten, sceptici en zelfs atheïsten. Ik spreek jullie aan.

God werkt aan en in jullie, evenals Hij dat in mij doet. Christus heeft jullie met Vader verzoend, evenals Hij dat bij mij gedaan heeft. Jullie hebben wellicht al iets van Zijn overstromende liefde en genade voor jullie gevoeld. Je geniet misschien zelfs intens van de geborgenheid in Vaders armen. Maar ik kan naar een samenkomst. Ik kan naar een kerkdienst. Ik kan functioneren in een bijeenkomst. Jullie niet.

De afwijzing van de kant van godsdienst was overduidelijk. De priemende veroordeling heeft jullie afgeschrikt. De buitensluiting heeft jullie tot op het bot pijn gedaan. Vanzelfsprekend mijden jullie nu iedere omgang met leden van religie. Je ontloopt natuurlijk die onderwerping aan verachting en verwerping.

Het spijt me! Het spijt me! Echt, het spijt me enorm! Ik voel je pijn als je zegt dat je niet kunt geloven dat God van je houdt. Ik besef dat ik met het afsluiten van onze samenkomsten daar mede schuldig aan ben. Ik heb ook een tijdlang de afzondering onderwezen van hen die anders zondigen dan wij. Het spijt me!

Het was pas toen ik door persoonlijk onderzoek van de Bijbel steeds meer buiten de gevestigde godsdienst kwam te staan, dat er ook scheuren in mijn ‘heiliger dan anderen’ houding ontstonden. Theoretisch wist ik het eigenlijk wel, maar mijn gevangen zijn in het godsdienstsysteem weigerde dat praktisch te omhelzen. Het zou mijn positie binnen de godsdienst in gevaar kunnen brengen.

Oprecht wil ik jullie mijn excuses aanbieden voor het hele hypocriete van ons vrome onderonsje. Ieder binnen ons systeem hield zich geestelijk sterk, althans voor het oog. Wie daarin faalde werd er genadeloos op afgerekend en kwam daardoor bij jullie terecht. Ik hoop dat God jullie heeft willen gebruiken om hen genade te betonen.

Binnen ons systeem waren we druk met het onderling uitvechten van inzichten of we als gelovigen wel mogen dansen, of we wel naar de bios kunnen, of we een TV in huis mogen, of we wel alcohol mogen gebruiken, of we op zondag wel mogen uitslapen, waardoor we de zondagse samenkomst oversloegen, wat voor soort kleren we als gelovigen wel en niet mogen dragen, of er een orgel gebruikt mag worden als ondersteuning van de samenzang en of een band niet te werelds is, of we zo wie zo wel een muzikale ondersteuning van ons zingen mogen hebben, welke liederen er dan gezongen moeten worden en natuurlijk wat voor soort gordijntjes er voor de ramen moeten.

Als ik het zo opschrijf lijkt het gigantisch over de top, maar destijds waren dat onze geestelijke prioriteiten die ik persoonlijk zo aan den lijve heb meegemaakt. Gods liefde en Gods genade voor de mensheid en dus ook voor jullie leek niet voor te komen in ons godsdienstig besef. Het spijt me zo!

Zoals ik al zei: God zelf heeft me uit de godsdienst geplaatst door in mij weer het verlangen van persoonlijke letterlijke Bijbelstudie te leggen.

Dat deed me loskomen van religie en ik kwam met jullie buiten alles te staan. Daar was ook de vrijheid om Gods verzoening van de hele wereld (en dus de hele mensheid) met Zichzelf in Christus te ontdekken.

Buiten godsdienst, maar sta ik nu ook buiten de Gemeente, het Lichaam van Christus? Nee, juist godsdienst is de grootste belemmering om zicht op die Gemeente te hebben. Buiten elk menselijk systeem ontmoeten we elkaar weer. Ik sta vrij naar jou en jij staat vrij naar mij. Daar is geen godsdienst voor nodig. Die vrije plek gaf me ook de kans om eens eindelijk excuses aan te bieden. Het spijt me echt!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende