U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Gewoon In Het Park

Een heerlijke zonnige zondagmiddag in het park. Grasvelden zijn volledig bezet met jongelui. De plek bij uitstek om bij te kletsen met elkaar, je laatste verhalen met elkaar uit te wisselen, nieuwe dingen te horen. Het voordeel van de jeugd om nog gewoon in kleermakerszit het je gemakkelijk te maken in het gras.

Een oude man mengt zich tussen al die jongeren. Hij praat wat. Ondanks zijn leeftijd daalt hij toch af naar hun nivo en zit nu gehurkt op zijn knieën.

Eén van de jongeren komt aangerend met een tuinstoel. Hij vertelt verder. De groep groeit. Waar eerst de jeugd nog over alle grasvelden verspreid lagen en zaten, zijn ze nu in een dichte kring om de oude man komen staan, zitten en sommigen zelfs liggen.

Je kan zo al zeggen dat het merendeel van die jongeren niet gewend is om in de kerk te komen. Velen zijn zelfs alternatieve, meer esoterische denkbeelden gaan volgen.

Dit park is ook een heerlijke plek om dat soort ideeën met elkaar te delen. Maar hier hingen ze aan de lippen van zo’n oude man die eigenlijk alleen maar heel eenvoudig vertelde over zijn heel persoonlijke omgang met God.

Eén van de jongeren, die wat verderop zat, stond nu op en liep voorzichtig, om niemand te vertrappen, naar de man toe. ‘Meneer, ik zou nu graag van u willen weten wanneer u precies gered bent?’

Een brede lach maakt zich meester op de mond van de oude man en hij kijkt op naar de jongen. ‘Jij bent zeker christen, hè?’, vraagt de man. Glimlachend bevestigt de jongen die vraag. ‘Jij gaat dus zeker veel naar de kerk?’. Ook daar kon de jongen volmondig mee instemmen. De grijns op het gezicht van de oude man werd nog breder. ‘Wat verwacht je te horen?’, vroeg de man. Alle aandacht was nu op de jongen, die zo openlijk van zijn overtuiging had gesproken.

Zenuwachtig begon de jongen uit te leggen dat hij graag zou willen horen wat deze man precies gedaan had, welke omstandigheden hem ertoe gebracht hadden om zijn hart aan de Heer te geven, zich te bekeren en zich helemaal over te geven, waardoor hij deze levende relatie met God heeft gekregen.

Een ondeugend lichtje flikkerde op in de ogen van de oude man. ‘Jij wilt dus al mijn daden beluisteren waardoor ik gered ben?’ ‘Ja, inderdaad!’, beaamde de jongeman. ‘Wat is het nou jammer dat ik je moet teleurstellen. Als ik prestaties kan leveren, waardoor ik gered zou worden, oftewel een relatie met God zou krijgen, dan ben ik een goddelijk supermens die Christus niet meer nodig heeft’.

Een instemmend geroezemoes weerklonk over het hele grasveld. Beteuterd keek de jongeman om zich heen. ‘Je moet je toch bekeren?’, probeerde hij nog eens.

Het leek echter alsof de ongelovigen en ‘new-age’ denkers al helemaal de kant van de oude man hadden gekozen. Voor de jongeman stond het vast dat hij een beter gehoor in zijn kerk zou aantreffen. Hij trok zich langzaam terug.

‘Hans!’, riep de oude man nu. De jongeman draaide zich om. ‘Kent u me?’ Opnieuw die ondeugende glimlach bij de oude man. ‘Hans, je vraag deugt voor de volle 100 %! Jij wilt weten wanneer ik precies gered ben. Als je even wacht zal ik het je zo vertellen.’

De oude man draaide zijn stoel zodat hij nu even een privémomentje met Hans had. In dat moment onderwees hij Hans wat het wettisch verwachtingspatroon was, waar Hans door verkeerd onderwijs in verstrikt was geraakt. Alles in zijn denken was op regels en prestaties gericht. De Bijbel wijst telkens op genade alleen voor onze omgang met God.

Hij draaide zijn stoel weer terug zodat iedereen hem weer kon volgen. Hij begon iedereen te vertellen wanneer en hoe hij gered was. ‘Wanneer ben ik gered? Dat moet in het jaar 33 geweest zijn toen Christus op het kruis mij verzoende met Vader. Toen moet dat plaats hebben gehad. Niet in 1951 tijdens een jongerenkamp. Ook niet in 1965 toen ik een heel bijzondere preek hoorde, die me nu nog letterlijk bijstaat.

Ook niet in 1976 toen ik heel fundamentele waarheden in Gods Woord ontdekte. Die ervaringen hebben mij best wel geholpen, maar God heeft in Christus alles (Ja echt ALLES!) gedaan om mij aan Zijn Vaderhart te krijgen. Natuurlijk is het waar dat als ik daar ook echt in geloof vanuit ga in mijn geloofspraktijk, dat ik er dan ook van geniet.’

Wow, zo heel gewoon tijdens een parkwandeling proef je de verbondenheid die je in Christus bezit. Dat is nou Bijbels gezien gemeente zijn. En ja, daar komt ook het onderdeel ‘getuigenis geven’ in voor. Maar wat een getuigenis! Ons gered zijn is genade. Onze omgang met God is genade en ook ons gemeente zijn is genade. Alles Zijn werk. Wow!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende