U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Geef Mij Maar Zo'n Eeuwigheid Of Tien

Is je ook al eens die altijd negatieve lading van de eeuwigheid opgevallen? Mensen willen graag lekker vlot doorzoeken op het internet, maar telkens duurt het dan zo’n vier tot vijf minuten voordat de pagina’s ververst zijn. ‘Dat duurt een eeuwigheid!’, roept iedereen dan. Een eeuwigheid?

O, het is hartstikke leuk om een kleine baby te krijgen. Heerlijk om er trots mee te flaneren, het te verzorgen en lief te hebben. Maar dan komen die avonden. Dat kind heeft echt genoeg indrukken opgedaan om nu toch gelijk in slaap te vallen, maar nee hoor! Dat duurt een eeuwigheid! Al die tijd zit jij je te verbijten. Een eeuwigheid?

Bij ons, autisten, is de motoriek nou niet echt je van het. Alles wat met lichamelijke oefening te maken heeft wordt bij ons een gigantische crime. Veel ouders zitten dan ook echt een eind aan te modderen met hun autistische kind als het om zwemles gaat. Zwemleraar komt, zwemleraar gaat, zwemjaar komt, zwemjaar gaat, maar hij blijft in het pierenbadje wat heen en weer dobberen. Simpel een zwemdiploma halen duurt een eeuwigheid. Eens moet hij toch slagen! Een eeuwigheid?

Ik hou zo veel van jou! Ik kan echt niet zonder jou! Telkens, telkens moet ik aan je denken. Ik wil jou ook laten voelen hoeveel ik van je hou. Ik wil tot jouw wereld behoren. Al ben ik maar even zonder jou, dan is dat voor mij een eeuwigheid! Een eeuwigheid?

Volledig kalm leek de jongen het winkelcentrum binnen te stappen. Met zijn volautomatisch geweer schoot hij gericht willekeurig winkelende voorbijgangers neer. In een aantal minuten was het centrum veranderd in een bloedbad. Een eeuwigheid van tien minuten! Een eeuwigheid?

De professor hield een lezing over motmuggen, ook wel bekend als aalputmotjes. Hem was gevraagd niet te lang uit te weiden over het onderwerp omdat zijn gave niet in het woord lag. Op langdradige wijze wist hij het luisterend publiek in een afwezige staat te brengen. Het kwartier gold beslist als de eeuwigheid der eeuwigheden. Een eeuwigheid?

Het feest was om negen uur ’s avonds begonnen en was nu om vier uur ’s nachts op een kokend hoogtepunt gekomen. We moesten nu echt naar huis. Teleurgesteld stapten we op. De tijd was omgevlogen en voor ons waren de eerste minuten nog maar net begonnen. Zeven uur lang de eerste minuten?

We hebben toch best wel een vreemde manier van tijdsbeschrijving in onze Nederlandse taal. Een hele korte tijd die een eeuwigheid duurt met daar tegenover een enorm lange tijd die maar even duurt. Een eeuwigheid is meer een belevingsbeschrijving dan een tijdsbeschrijving. En omgekeerd geldt hetzelfde.

In het Nederlands hebben we dus wel de taalafspraak dat een eeuwigheid een tijdsbeschrijving is die overeenkomt met altijddurend, maar in de praktijk blijkt het gebruik van het woord ‘eeuwigheid’ meer overeenkomsten te hebben met een afgemeten periode, die als saai, vervelend of zelfs naar beleefd wordt.

Godsdienst heeft wel veel weg van zo’n eeuwigheid. Stille tijd, die je opgelegd krijgt, kan je levende relatie met de Heer zo gigantisch verstoren dat alleen al een paar minuten die inspanning leveren een eeuwigheid lijkt.

Bidden met de gedachte dat je die persoon niet moet vergeten en die andere ook beslist moet vermelden, het kan zo’n opgelegde zaak worden dat je meer het gevoel van een bidautomaat hebt, dan dat je een levend contact met God hebt. Een paar minuten bidden wordt zo een eeuwigdurende pressie.

Wat is echter het geweldige van Gods werking van genade? Dat is dat we al een heel leven bezig zijn en het nog lijkt alsof we nog maar net begonnen zijn met ons genot dat nooit en te nimmer meer zal stoppen! Wow! De tijd vliegt waar Gods overvloeiende rijkdommen van genade je overstromen. Het is pas begonnen, maar je hoeft niet sip op je horloge te kijken omdat je er nu toch tussenuit moet.

Genade is Gods werk aan, in en dwars door jou heen! Het weergaloze, overstromende genot duurt een eeuwigheid! Hallelujah!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende