U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Mijn vriend: Barnabas

Tegenwoordig met het internet kan je er honderden, ja duizenden vrienden op nahouden. Ik weet het niet, ik heb voor vriendschap een bepaalde invulling waardoor ik toch eigenlijk niet tot dat soort grote aantallen kan komen. Op de TV zie je sommige artiesten hun tweets en twitters volgen, waarbij hun aantal vrienden zelfs in de honderdduizenden loopt. Daar kan ik me nou echt helemaal niks bij voorstellen. Je mag toch op zijn minst verwachten dat je je vrienden bij name kent?

Familie heb je niet voor het uitkiezen, daar word je in geboren. Je medegelovigen (je broeders en zusters) heb je ook niet zelf voor gekozen, daar word je in wedergeboren. Je vrienden dan? Ik merk dat ik het gros heb opgelopen tijdens mijn evangelisatieactiviteiten en Bijbelstudies. Er zitten dan ook uiteenlopende karakters tussen.

Er zitten echte Paulussen tussen. Hun visie is kraakhelder. Ze hebben een duidelijke roeping, waar ze helemaal voor gaan. Peptalks zijn aan hen overbesteed. Ze zouden Paulus zo kunnen naspreken:
1 Corinthe 15:10 Ik heb meer gearbeid dan zij allen, doch niet ik, maar de genade van God, die met mij is.
Ja, zij weten de bron ook telkens goed aan te wijzen.

Er zitten ook Petrussen tussen. Voor er goed en wel over doorgedacht te hebben springen ze al dolenthousiast in weer een nieuwe uitdaging. Geen mogelijkheid om de mensheid met het blijde nieuws te confronteren is te maf voor hen. ‘Gaan met die banaan’ lijkt zomaar op hun lijf getatoeëerd. Een evangelische soort Ben Saunders. Voor hen begin ik soms wat te tam te worden.

Vraag je mij om nu eens zelf een keuze te maken, dan zou ik als mijn mattie, mijn gabber, mijn kameraad of kornuit zonder enige twijfel kiezen voor Barnabas. Ja, we zijn nu toch zo bezig om in Bijbelse voorbeelden te denken. Ik denk dus aan die Bijbelse persoon: Barnabas. Waarom?
Handelingen 9: 26-27 Toen Paulus in Jeruzalem aankwam, probeerde hij zich bij de discipelen te voegen, maar allen schuwden hem, omdat zij niet konden geloven, dat hij een discipel was. Maar Barnabas trok zich het lot van hem aan en bracht hem bij de apostelen en vertelde hun, hoe hij onderweg de Here had gezien, en dat deze tot hem gesproken had, en hoe hij te Damascus vrijmoedig was opgetreden in de naam van Jezus.

Barnabas trok zich het lot van Paulus aan. Als we die hele situatie nu gewoon even op de rit zetten, dan is daar ook echt helemaal niets vanzelfsprekends aan!

De reactie van de apostelen is logisch. Moet je eens indenken wat die allemaal niet te verduren hebben gehad van deze bruut! Die geweldenaar! ‘O ja, vromer dan vroom was die Saulus! Hij deed van alles om bij God in een goed blaadje te komen. Maakte hem echt niks uit of hij daarvoor gelovigen moest ombrengen. Huichelachtig doen alsof hij nu het licht had gezien paste daar ook naadloos in. Nee, we kijken wel uit!’

Barnabas trok zich het lot van Paulus aan. Barnabas keek met andere ogen naar Paulus. Weet je waarom? Genade werkte in het leven van Barnabas! Genade kijkt met de ogen van Christus zelf. Barnabas zag het resultaat van het werk van de Heer! Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de ander. Hij zag wat Christus had gedaan in Paulus.

Barnabas trok zich vaker het lot van de ander aan.
Handelingen 12: 25 Barnabas nu en Saulus keerden terug uit Jeruzalem …. en namen ook Johannes, bijgenaamd Marcus, mee.
Handelingen 15: 37-40 Barnabas wilde ook Johannes, genaamd Marcus, meenemen; maar Paulus bleef van oordeel, dat men niet iemand bij zich moest hebben, die hen na Pamfylie had verlaten en zich niet met hen tot het werk had begeven. En er ontstond een verbittering, zodat zij uiteengingen en
Barnabas met Marcus naar Cyprus voer. Maar Paulus koos zich Silas.

Barnabas trok zich het lot van Johannes Marcus aan. Ook hier is nou juist de reactie van Paulus heel vanzelfsprekend: ‘Zo’n man, daar kan je niet van op aan! Hoe haalt die Johannes Marcus het in zijn hoofd dat werk van de Heer zomaar te laten schieten? En dan wil die nu zomaar weer aanschuiven alsof er niks gebeurd is! Nee, zo liggen de zaken niet!’

Barnabas trok zich het lot van Johannes Marcus aan. Barnabas keek met andere ogen naar Johannes Marcus. Weet je waarom? Genade werkte in het leven van Barnabas! Genade kijkt met de ogen van Christus zelf. Barnabas zag dat, als er bij Johannes Marcus iets anders gelopen mocht zijn, de Heer dat allang vergeven had! Barnabas zag dat de Heer zich in deze Johannes Marcus wilden openbaren. Hij zag Christus in Johannes Marcus.

Bij de allereerste ontmoeting met deze vriend, deze gabber, deze kameraad van mijn keuze in de Bijbel wordt, als Barnabas aan ons voorgesteld wordt, gelijk in de uitleg van zijn naam de bron van die rijke overvloed van genade in zijn leven aan ons bekend gemaakt.
Handelingen 4:36 Jozef, die van de apostelen de bijnaam Barnabas gekregen had (wat betekent: zoon van de vertroosting), een Leviet, uit Cyprus afkomstig,

Vrienden en vriendinnen. We zijn allemaal zonen en dochters van de vertroosting.
Handelingen 9:31 De vertroosting van de Heilige Geest.
Romeinen 15:4 De vertroosting van de Schriften.
Romeinen 15:5 De God van …. de vertroosting.
2 Corinthe 1:3 De God van alle vertroosting.
2 Corinthe 1:5 Ons valt door Christus overvloedig vertroosting ten deel.

Wij zien geen bruut. Wij zien geen geweldenaar. Wij zien Christus!
2 Corinthe 5:16 Zo kennen wij dan van nu aan niemand naar het vlees.
We zien de missers bij elkaar niet. Wij zien Christus!
2 Corinthe 5:16 Zo kennen wij dan van nu aan niemand naar het vlees.
We mogen volkomen overrompeld door Gods rijke stromen van genade met volle teugen genieten van Christus werk in onszelf, maar ook van Christus werk in de ander. Jij bent gegarandeerd een zoon (dochter) van de vertroosting!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende