U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Sinterklaas & Genade

Het is dan toch weer 5 december geworden. Met name voor kinderen is het een spannende tijd. Van Toon Hermans weten we dat hij er niet zo erg gecharmeerd van was.

Wij vierden met onze kinderen het schoorsteenvegersfeest. Ach ja, ik was in die tijd nog stevig wettisch en vond dat het Sinterklaasfeest als heidens feest niet in een christelijk huis thuishoorde. Dus maakten we de kinderen een ander verhaaltje wijs.

In de titel heb ik dit keer de Sint gekoppeld aan genade. Is dat nou niet een soort tegenreactie? Zou de Sint van de weeromstuit nu ineens zelfs iets met genade te maken hebben? Wat ervan geworden is? Nee! Dat heeft niks met genade te maken. Maar laten we eens eventjes teruggaan naar de echte Bisschop van Myra uit de derde eeuw.

In één van de woningen in de buurt bij de Bisschop van Myra woonde een man met drie ongehuwde dochters. Die man was zo arm dat hij niet eens voor een redelijke bruidsschat kon zorgen. Deze drie dochters konden daardoor niet aan de man komen en het zat er dik in dat ze uiteindelijk als hoertjes de kost moesten gaan verdienen.

Drie achtereenvolgende nachten trok de Bisschop van Myra zonder gezien te worden door de straat van deze arme man. Elke keer wierp hij een zak met goud door het raam. (In landen met een kouder klimaat werd dit in het verhaal omgezet naar een schoorsteen) Zo werd deze dochters een leven van schaamte en schande bespaard en trouwden ze toch nog. En zoals het bij zo’n verhaal hoort leefden ze nog lang en gelukkig.

Dit soort geschiedenissen van de Bisschop van Myra werden tot een soort grondslag waardoor mensen anoniem minder bedeelden verrasten met cadeaus. De afzender kreeg dan vaak de naam ‘Sint Nicolaas’. Zo kreeg al snel de naam ‘Sint Nicolaas’ de betekenis voor een anoniem geschenk.

Okay, als we verder gaan in de geschiedenis van het feest, dan veranderen de minder bedeelden in de eigen kinderen. Er komt ook een ethisch aspect om de hoek kijken met ‘Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe’. Sinterklaas werd een soort godheid, waar kinderen in geloofden. Geloofden ze het niet, dan stonden de ouders zo wie zo al bekend als de schenkers.

Er was geen anonimiteit meer. Er was geen sprake meer van het voorzien in noden bij de minder bedeelden. Er was geen sprake meer van onverdiend toch gekregen. Maar kijken we naar de bron, kijken we naar het begin, kijken we naar de start, dan zien we een mooi plaatje van wat genade bewerkt.

Waar genade werkt is er totale anonimiteit. Het is oninteressant wie wat doet omdat het de genade is die in ons werkt. Daarom pochen we niet in onszelf, oftewel: we blijven anoniem.
1 Corinthe 1:29 Geen vlees zou pochen voor God.
1 Corinthe 4:7 Wat pochen jullie, alsof jullie het niet ontvangen hadden?
2 Corinthe 10:17 Wie pocht, pocht op de Here;

Genade in al zijn rijkdom is voor iedereen. Mensen die vroom en godsdienstig rijk zijn in zichzelf ervaren het geschenk echter totaal niet.
1 Corinthe 1:25 Het zwakke van God is sterker dan de mensen.
1 Corinthe 1:27 Wat voor de wereld zwak is, heeft God uitverkoren om wat sterk is te beschamen;

Dan het meest bekende aspect van genade. Het valt niet te verdienen. Het beginsel van genade is niet: ‘Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe’. Genade werkt, zoals bij die echte Bisschop van Myra, onverdiend.
Romeinen 3:24 We worden om niet [gratis, onverdiend] gerechtvaardigd uit Zijn genade, door de verlossing in Christus Jezus.
Romeinen 4:4 Aan hem die werkt wordt het loon niet toegerekend uit genade, maar krachtens verplichting.

Zo kunnen we vandaag het feest van genade vieren. Nee, dat heeft weinig te maken met de huidige Sinterklaasvieringen. Het is echter een mooie aanleiding om weer even stil te staan bij wat we onverdiend zomaar van God ontvangen hebben.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende