U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Hoogtevrees Of Niet?

De vakantie heeft meerdere boeiende illustraties opgeleverd.

Bij die overnachting, waar ik in mijn vorig knipoogje al over schreef, was er nog een gast die van dezelfde Bed & Breakfast genoot als wij. Hij had al heel wat uitgeprobeerd. Iets wat mij wel heel erg aantrok was zijn beschrijving over het Para-Gliding.

Ik weet dat we bij de Euromast in Rotterdam met een soort buiten langs aangebrachte lift helemaal tot in de top gegaan zijn. Uitkijkend over Rotterdam en omgeving onderging ik toch wel wat momenten dat het hele plaatje voor mijn ogen tolde. We zaten gelukkig veilig en wel in de glazen lift. Er kon ons niets gebeuren. Toch hoogtevrees.

Hetzelfde gevoel had ik toen ik op de Martinitoren in Groningen over de hele provincie uitkeek. Zelfs sommige vergezichten in het heuvellandschap van Limburg zorgden bij mij soms voor een onrustig gevoel in de maag. Hoogtevrees.

Speelt hoogtevrees je nou helemaal geen parten als je zo aan zo’n scherm jezelf helemaal hebt overgegeven?

Onze medegast had dit al meerdere keren gedaan en verzekerde ons dat zodra je voeten loskomen van de grond de hoogtevrees helemaal verdwijnt. Die vrees speelt alleen zolang je nog met beide voeten op de grond staat.

Het is nou juist die angst die zo herkenbaar is, ook in het leven als gelovige. Eigenlijk erkent elke gelovige wel dat Christus zijn leven is. Eigenlijk kent elke gelovige in meerdere of mindere mate wel de waarheid dat hijzelf met Christus gestorven is. Eigenlijk weet iedere gelovige wel dat hij alle geestelijke zegen in de hemelse in Christus ontvangen heeft.

De erkenning dat Christus je leven is betekent helaas nog lang niet dat elke gelovige het leven van Christus nu ook aan de Heer zelf overlaat. Men staat het liefst met beide voeten op eigen grond en kijkt naar die waarheid met hoogtevrees. Men probeert uit alle macht datgene te doen, wat Christus zelf perfect wil werken. Hoogtevrees.

Het feit dat de gelovige erkent dat hij met Christus gestorven is houdt helaas nog lang en breed niet in dat hij nu ook niets meer van zichzelf verwacht. Alsof men nog helemaal niet gestorven is staat men met beide voeten op eigen levende grond. Men bekijkt deze waarheid met hoogtevrees. Het lijk probeert zelf nog zo goed en zo kwaad als het gaat voor Christus te leven. Hoogtevrees.

De wetenschap dat de gelovige met alle geestelijke zegen in de hemelse in Christus gezegend is betekent absoluut nog niet dat de gelovige zich voldaan voelt in Christus. Die hemelse positie zegt hem zo weinig. Alsof men nog met beide voeten op aardse bodem staat smeekt men God om allerhande zegeningen. Genieten van de overvloed in Christus is er niet bij met deze hoogtevrees. Die hemelse mens probeert nog altijd zijn vreugde in aardse zaken te vinden. Hoogtevrees.

Zodra de ogen verlicht worden met de kennis van Christus kijk je, losgekomen van de aarde, neer op dat lijk dat in het graf van Christus ligt. ‘Ja, ik leef niet meer’, juich je zonder hoogtevrees. Je ziet je leven in Christus en erkent: ‘Dat is niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij’. Losgekomen van de aarde is het geen angstig iets om de Heer nu Zijn werk te laten doen in jouw leven. Integendeel, het is het genot van overvloeiende genade.

Je zeilt zonder enige hoogtevrees in de ondersteuning van Gods genade. Hoogtevrees heeft plaats gemaakt voor genot. Met volle teugen geniet je van alle geestelijke zegeningen in de hemelse. Christus is jouw werkelijkheid. Die wetenschap haalt alle hoogtevrees weg en geeft je het genot van wat allang jouw deel was in Christus.

Galaten 2:20 Met Christus ben ik gekruisigd, en toch leef ik, dat is, niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende