U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Winnaar Verkiezingsdebat

Van heel jongs af aan al kan ik al niet genoeg krijgen van politiek.

Het zal vast van alles en nog wat te maken hebben met het rechtvaardigheidsgevoel dat bij vrijwel alle aspergers een beetje overstuurt is.

We komen op voor het zwakkere. We kunnen geen onrecht aanzien. Ik denk dat dit bij ons niet eens een soort morele goedheid is. Het zit gewoon in onze aard.

Politieke debatten zijn voor mij dan ook het crème de la crème van televisiebeleving. Is er zo iets dergelijks dan kan ik het gewoon niet laten schieten. Er is in de loop van de jaren echter wel het één en ander behoorlijk veranderd aan dit soort debatten.

Vroeger werd een politicus afgerekend op zijn standpunten. Natuurlijk was er veel traditie bij kiezers. Men was gereformeerd, dus met koos GPV. Men was katholiek, dus men koos KVP. De familie was altijd al een rood bolwerk geweest, dus kom je er als liberaal niet zomaar tussendoor.

Na een politiek debat werd er ook destijds nagepraat over het debat. Dat gesprek ging dan over de standpunten. Een politicus kon behoorlijk afgebrand worden op de inhoud die hij verdedigde.

Het was altijd een klein groepje critici dat samen nog verder doorging ondanks dat de traditionalisten geen noodzaak tot een dieper gesprek achteraf zagen zitten.

Er is veel veranderd. Bij de huidige debatten is er ook veel, soms zelfs evenveel, tijd gereserveerd voor nabespreking.
De standpunten van de diverse politici komen daar niet tot nauwelijks ter sprake. Dat lijkt zelfs wel haast ongepast. De kritiek is nu volledig gefocust op de verpakking.

Wie is de winnaar van het debat? Dat is beslist niet degene met de beste standpunten. Het is degene die de ander met zijn oneliners en vlotte babbel weet te overdonderen. Het is degene die de ander zo vakkundig weet te bewerken dat daar een emotionele uitbarsting komt. Je wordt als spreker afgerekend op je intimiderende kwaliteiten.

Verpakking is alles geworden en de vakkundige jury zonder enige politieke bekwaamheid wijst degene aan die zijn pakketje voor de komende vier jaar het best verpakt heeft en die dit vier-jaren-pakketje ook op de meest strijdvaardige wijze aanbiedt. Er zit dan wellicht niks in het pakketje, maar dat is ongepast om daarover te spreken. Als de verpakking maar mooi is en de presentatie ijzersterk, dan ben je de grote politieke overwinnaar!

Ik zit te denken aan de christelijke samenkomsten die we minimaal elke zondag houden in al die verschillende kerken, zalen, hallen en stadions. Hoe vaak hoor je niet dat het mooi was. Men heeft genoten van de verpakking. Hij heeft het weer goed gezegd.
‘Wat heeft hij dan gezegd?’
‘Ja, dan had je maar moeten luisteren! Dat hoeven we nu toch niet te herhalen? Het was gewoon heel erg goed! En dan die liederen! Prachtig!’
‘Ja maar dat lied ontkende toch dat onze zonden vergeven zijn? En in dat andere lied zongen we dat wijzelf voor onze heiliging moeten zorgen. Is dat geen ontkenning van Christus werk?’
‘Hè, het was zo mooi! Jij ontneemt gewoon weer de zegen die dit samenzijn geeft.’

Napraten over de inhoud is ongepast. De verpakking is zo mooi.
De één vindt de verpakking van orgel en hele noten het meest goddelijke. De ander vindt praisemuziek met een hele voltallige band de grootste zegen die je op zo’n zondagochtend kan ontvangen.
En de spreker? De één vindt dat hij zalvend moet spreken. De ander wil juist een vurige van geest. Ja maar, de inhoud dan? Ja, dat bepaalt die spreker toch zelf wel. Daar praten we niet over. Dat is ongepast.

Is het niet grootst dat we absoluut honderd procent zeker mogen weten dat God in Zijn genade gewoon doorgaat, ook al kiezen we als christenen bijna massaal voor prachtige verpakking vol eigen werken en zonder genade. Dat houdt Gods genade echter niet tegen. Hij gaat door en zal tot Zijn doel komen, dwars door de verpakking heen.
Gods overvloeiende genade is echt niet te stuiten met al ons verpakkingsmateriaal!

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende