U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Genade Werkt In Opstandingleven

Romeinen 4: 18 hij [Abraham] heeft tegen hoop op hoop geloofd, dat hij een vader van vele volken zou worden, volgens hetgeen gezegd was: Zo zal uw nageslacht zijn.

Ook bij ons is, net als bij Abraham, het ware leven een leven uit de dood. Alles van mijn ‘ik’, alles van mijn inspanningen, alles van mijn kunnen, daar is het fiasco door God op geschreven. God heeft het definitief failliet over dat leven uitgesproken. Soms vinden we dat inderdaad prettig omdat we dan in Zijn werk kunnen rusten, zo van ‘O gelukkig, ik hoef het niet zelf te doen. Ik mag het aan God overlaten want Hij wil uit dat dode van mij leven openbaren. Hij wil Zijn Zoon in mij openbaren’.

Op dat moment vinden we het heerlijk om alleen uit genade te leven, maar het volgende moment zien we het weer zitten. Eigenlijk zijn we dan van mening dat we God wel een beetje een handje moeten helpen. Dan komen we met onze gehoorzaamheid, onze heiligheid, onze dienst voor Hem. Het is allemaal puur de houding van Abraham toen hij met Eliëzer op de proppen kwam. Dan zegt God: ‘Nee, zo werkt Mijn genade niet. Ik wil zelf Mijn Zoon in jouw leven openbaren’. Weet je,dat leven uit genade alleen is leven uit de dood.

Zo in de clinch liggen met de genade van God veroordeelt God bij Abraham niet. God noemt die wisselende houding van het ene moment volkomen op genade leunen en het andere moment het weer zelf oppakken: ‘Geloof tegen hoop op hoop’. Ook met die innerlijke strijd gaat God om in genade.

Het getuigenis dat God van Abraham geeft is en blijft positief. God ziet het zo dat Abraham vertrouwd heeft, ondanks zijn twijfels, ondanks dat Abraham het zelf eigenlijk soms helemaal niet zag zitten.
Als God spreekt van nageslacht bedoelt God heel simpel gewoon een letterlijk nageslacht.
Okay, mijn zoon dus’, zegt Abraham, goed, mijn zoon’.

Het probleem was niet alleen dat Abraham onvruchtbaar was, maar ook de moederschoot van Sara was gesloten. Ook zij was onvruchtbaar. Nu komt Sara met een oplossing. Het was een vrij algemeen geaccepteerde oplossing in die cultuur. Ook Sara had een slavin en haar oplossing was dat zij nog wel kinderen kon krijgen uit haar slavin.

Haar oplossing heeft veel weg van wat wij tegenwoordig ook wel kennen als de draagmoeders. Vrouwen die voor een ander kinderen ter wereld brengen. Sara schoof haar slavin Hagar als één van de voorlopers van deze moderne draagmoeders naar voren.

Sara had dus ook haar eigen oplossing. Feitelijk geloofde ze dus voor de helft. Voor zover zij wisten was Abraham ook nog steeds onvruchtbaar. Ze geloofde dus wel dat Yahweh in Abraham kon werken, maar dan wel geholpen door haar extra inzet met Hagar.

Ook dat was niet Gods weg van genade. Gods weg was een weg uit de dood van Abraham tot leven, maar ook uit de dood van Sara tot leven. De weg van Gods genade is de weg van opstandingleven.

Uit Hagar komt de zoon Ismaël. Het volk, de Ismaëlieten, was een volk waar Israël in de verdere geschiedenis altijd problemen mee heeft gehad. Het was een volk dat altijd Gods weg gedwarsboomd heeft. Het was zo ernstig dat Hagar en Ismaël later definitief uit het leven van Abraham moest worden weggedaan. Ja, eigen oplossingen leveren wel altijd veel pijn op in het leven. God geeft die pijn niet. Het is gewoon een praktisch gevolg van je eigen weg.

Het is belangrijk om goed door te hebben dat God nooit en te nimmer je terugpakt op wat jij allemaal als eigen oplossingen hebt opgepikt. God denkt daar nooit meer aan terug omdat het alles is weggedaan. God handelt in genade. Wel blijf je vaak met de consequenties van je eigen oplossingen geconfronteerd worden in de praktijk. Die praktische consequenties worden niet weggenomen. Je houdt ze omdat je gewoon midden in dit leven staat.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende