U bevindt zich hier: Artikelen Hein de Haan

Hoe Werkt Goddelijke Inspiratie?

2 Petrus 1: 20 & 21 Dit moet gij vooral weten, dat geen profetie der Schrift een eigenmachtige uitlegging toelaat; want nooit is profetie voortgekomen uit de wil van een mens, maar, door de Heilige Geest gedreven, hebben mensen van Godswege gesproken.

De Bijbel Kwam Niet Voort Uit Eigen Menselijk Denken
Het allereerste dat we moeten weten is dat geen profetie van de Schrift een eigen uitleg heeft. In de eerste plaats geeft dat dus aan dat wat de profeten schreven en wat we dus vinden in het Woord van God nooit het product is van de eigen mening van de schrijver. Dit is een antwoord op het vraagstuk dat in de voorafgaande verzen 16-19 aan de orde kwam: "Was de boodschap van de apostelen alleen maar een serie menselijke fabeltjes of kwam die boodschap van God?” Vers 20 geeft antwoord op het eerste deel van dit vraagstuk. Geen enkele profetie van de Schrift heeft zijn eigen uitleg. Het heeft dus geen menselijke bron.

God Betrok De Mens In Het Schrijven
Het tweede deel van het antwoord op dit vraagstuk vinden we in vers 21. Let nu goed op het woordje "want", waar vers 21 mee begint. Dit legt de verbinding met het voorafgaande en tevens geeft het aan dat nu de uitleg volgt. Hier leren we dat zowel God als mens betrokken zijn in het tot stand komen van de Bijbel. Maar let nu goed op: Dat gebeurt zodanig dat God zelf de uiteindelijke bron is. God zelf bestuurde het neerschrijven van Zijn gedachten en stond dus Hij garant voor de nauwkeurigheid van de Schrift. De menselijke auteurs schreven zeer actief het Woord van God. Het waren in die zin dus geen robots of computers die door God bestuurd werden.

Gedreven Door De Heilige Geest
Om absoluut zeker te zijn van de nauwkeurigheid van wat er gesproken en geschreven is schrijft Petrus hier dat de menselijke auteurs ‘gedreven’ zijn door de Heilige Geest.
Dit woord wordt in Hand. 27: 15 & 17 gebruikt voor een schip die zich "laat drijven" door de wind die in de zeilen blaast. Daar zien we dat, hoewel er bekwame zeelieden waren die normaal gesproken het schip goed konden besturen, de zeilers geen enkele invloed meer hadden op de koers die het schip nam. Ze moesten het aan de wind overlaten welke richting het schip heen geblazen zou worden. Evenals het schip door het blazen van de wind een bepaalde koers moest volgen, zo leidde God deze menselijke schrijvers door de Heilige Geest. Hij dreef hen in het neerschrijven van de boeken van de Bijbel. Hoewel de wind een sterke krachtbron was dat het schip voortdreef, waren de zeelieden geen dutje gaan doen. Ze waren actief betrokken in het geheel. Evenzo hadden de auteurs van de verschillende Bijbelboeken een actieve rol in het neerschrijven van de Bijbel.
Deze verzen van Petrus leren ons dus 2 belangrijke zaken over het "Hoe" van de inspiratie:
A/ De wil van de menselijke auteurs had nooit de leiding in het schrijven van de Bijbel.
B/ De Heilige Geest als de uiteindelijke bron stelde de nauwkeurigheid van wat zij schreven volkomen veilig.

Als u wilt reageren kunt u rechtsonder op 'CONTACT' klikken.

Startpagina // Volgende